سرمقاله سردبیر اسماعیل عسلی ۲۱ آبان ۱۳۹۹
مانده ایم که چه کنیم
مردمی که منتظر یک رویداد بیرونی برای بهبود احوالات درونی خود به سر می برند دچار خود فریبی هستند. خداوند چنین چیزی را وعده نداده و هر گز محقق نخواهد شد. زیرا صراحتا در قرآن فرموده است: “ما سرنوشت هیچ جامعه ای را تغییر تمی دهیم مگر این که خودشان از درون تغییر کنند”. در داستان   های نمادین عرفانی نظیر آنچه عطار نیشابوری در منطق الطیر مطرح
می کند نیز عنوان شده است: کسانی که در آرزوی سیمرغ هستند باید بدانند که وقتی خودشان
سی مرغ شوند سیمرغ رخ می نماید. یعنی خودشان باید دست به کار شوند، حرکت کنند و ناهمواری   ها و مشکلات راه رسیدن به مدینه ی فاضله ای که آرزویش را دارند به جان بخرند تا به مرحله ای از ظرفیت فرهنگی و اجتماعی و اقتصادی و معرفت درونی برسند که به توانایی   های خویش برای برقراری مناسباتی مبتنی بر ارزش   های انسانی ایمان بیاورند.امام جعفر صادق (ع) نیز می فرمایند: کسانی که در انتظار مصلح به سر می برند، خود باید صالح باشند.البته حساب کسانی که دچار استضعاف فکری هستند از دیگران جداست و آنها کسانی هستند که سیل آنها را با خود خواهد برد نظیر همان اتفاقی که در انقلاب   ها می افتد و در آغاز کار تعداد انقلابیون انگشت شمار هستند و بیشترین هزینه را آنها می پردازند اما وقتی سیل به حرکت درمی آید چه بسا انقلابیون اصلی در کشاکش تندروهای مدعی انقلابی گری به سازشکاری متهم شوند ! (ادامه…)