سرمقاله سردبیر اسماعیل عسلی ۱۳ بهمن ۱۳۹۹
حواله ای به نسل های آینده

برخی بر این باورند که گذشت بیش از چهار دهه از انقلابی که منجر به فروپاشی یک سیستم حکومتی فاسد و تاسیس نظامی متفاوت گردیده ، زمان کافی برای داوری پیرامون دستاوردهای آن به حساب نمی آید چرا که انقلاب تنها با اهداف صرفا سیاسی یا اقتصادی رخ نداده و لزوم دگرگونی های اجتماعی و فرهنگی نیز پیوست آن بوده که زمانبر است ؛ ضمن این که برای ارزیابی آثار منطقه ای و جهانی انقلاب نیز باید حساب جداگانه ای باز کرد . شناسنامه ی انقلابی که در ایران رخ داد را نباید صرفا در چند فراز تاریخی خاص با فواصل زمانی چندین ساله محدود کرد زیرا عقبه ی تاریخی چنین رویدادی قابل ردیابی تا چندین قرن است . یعنی دقیقا از زمانی که ایرانیان احساس کردند از گذشته های باشکوه خود فاصله گرفته اند و اغلب خواص جامعه به جای پرداختن به دغدغه های مشترک و تلاش در راستای منافع ملی به دنبال حفظ سیستم ملوک الطوایفی هستند که لازمه ی چنین رویکردی، پاره پاره کردن مردم و سمت وسوی نژادی و زبانی و قبیله ای و فرقه ای دادن به ملتی بزرگ بوده آن هم درکشوری که با برخورداری از ظرفیت های بالای فرهنگی اقوام و باورمندان به یکتا پرستی  و خرده فرهنگ ها و آداب و رسوم گوناگون را در خود جای می داده است . این درک تاریخی زمانی حاصل شد که امکان مقایسه شرایط ایران با سایر کشورها در سایه ی اعزام جویندگان دانش به اروپا ، ارتباطات کنسولی و همچنین رواج روزنامه ها و تاسیس نشریات و ورود انواع کالاهای مصرفی که روی سبک زندگی تاثیر بسزایی داشت فراهم گردید . (ادامه…)