سرمقاله سردبیر اسماعیل عسلی ۱۱ بهمن ۱۳۹۹
بودن یا نبودن

سیاست به عنوان رویکردی برخوردار از پتانسیل رویش ها و ریزش های لحظه ای به دلیل نگاه ابزاری به همه چیز ، قابلیت درآمیختن و استفاده از انواع دانش ها ، صنایع ، هنرها و فرهنگ ها را دارد اما با این وجود تحمل غلبه ی مطلق هیچ چیزی را بر خود ندارد ؛ ازاینرو هیچ کس با رویکردهای مطلق گرایانه و پایدار نمی تواند انتظار نتایج دراز مدت و یکسان از درآمیختن نگاه خود با سیاست را داشته باشد .
شما وقتی با یک کشتی انباشته از کالاهای گوناگون بر روی اقیانوسی متلاطم در حال حرکت هستید ممکن است به اندازه ای در معرض خطر و هجوم توفان و امواج سرکش قرار گیرید که ناگزیر شوید برای سبک کردن کشتی بسیاری از اموال و دارایی های خود را با تمام دلبستگی که به آنها دارید به دریا بریزید .حالا این دارایی هر چیزی می تواند باشد . همان گونه که خویشاوند بازی در دنیای سیاست دست و پای یک سیاستمدار را برای رفتار قاطعانه می بندد و رقبایش می توانند از این نقطه ضعف بر علیه او استفاده کنند ، هر گونه رویکرد آمیخته به تصلب و انعطاف ناپذیری ، آفتی برای سیاست ورزی بشمار می رود . آدم های تاجر مسلک سیاست مدارهای خوبی نیستند چرا که در زمان مواجهه با امواج متلاطم حاضر نمی شوند کشتی را با ریختن بخشی از دارایی خود به دریا سبک کنند. کسانی که باور خود را به مثابه ی یک کالا می بینند نیز همین گونه هستند. (ادامه…)