سرمقاله سردبیر اسماعیل عسلی ۸ بهمن ۱۳۹۹
پرسش اصلی

ظرف بیش از چهل سال کنشگری در حوزه های اجتماعی و هنری و سی سال فعالیت در حوزه ی روزنامه نگاری با فراوانی و پربسامدی برخی واژه ها و اصطلاحات برخورد داشته ام که عمدتا نگاه ها را به اقدامات اصلاحی و تجدید نظر طلبانه معطوف می کردند . نباید از نظر دور داشت که ما وقتی از لزوم وجود چیزی سخن می گوییم در واقع از نبود آن انتقاد می کنیم . زمانی که ما از خشونت زدایی سخن می گوییم بر ادعای وجود خشونت در جامعه مهر تایید می زنیم و زمانی که از فرهنگ سازی حرف می زنیم ، بی توجهی به چنین امری را نکوهش می کنیم . زمانی بود که بر لزوم آموزش ضمن خدمت مدیران تاکید می شد و بعدها که مدیران در حین انجام وظیفه و کسب تجربه ، موفق به اخذ مدارک تحصیلی دانشگاهی شدند و با سواد به حساب آمدند دیگر کمتر از چنین ضرورتی سخن به میان می آید ولی مشکل ناتوانی در چرخش امور همچنان به قوت خود باقی است . “قاطعیت” از جمله کلمات پر کاربردی بود که در سال های اولیه ی انقلاب جایگاه ویژه ای در تریبون های عمومی داشت که البته به تدریج لزوم تساهل و تسامح و انعطاف به خرج دادن در برخورد با برخی رفتارها که به زعم اداره کنندگان کشور ناپسند تلقی می شد ، جای قاطعیت را گرفت . (ادامه…)