سرمقاله سردبیر اسماعیل عسلی ۶ بهمن ۱۳۹۹
حراست از بزنگاه های تاریخی

در تاریخ هر کشوری روزهای بزرگ و تاثیرگذاری وجود دارد که اگر در مراحل گوناگون کاشت و داشت و برداشت به درستی پایش نشود ، نسبت به فلسفه ی وجودی چنین روزهایی ادای دین صورت نگرفته و بخشی از زحمات آفرینندگان این مقاطع تاریخی به هدر رفته است .
اگر بخواهیم راه خود را برای اشاره به چنین روزهای بزرگی کوتاه کنیم قاعدتا باید از ۱۳ مرداد ۱۲۸۵ خورشیدی که فرمان مشروطیت به امضاء رسید آغاز کنیم . شاید کسانی بر این باور باشند که این رویداد به دلیل چالش هایی که ایجاد کرد و مخالفین سرسختی که داشت و نتوانست مانع تداوم استبداد شود و عده ای مجلس را به توپ بستند واقعه ی در خور اعتنایی نیست . اما وقتی به آثار فرهنگی و تحولات سیاسی پس از این رویداد می نگریم درمی یابیم که انقلاب مشروطیت آبشخور اصلی تمامی تحولات اجتماعی ، سیاسی و فرهنگی پس از ۱۳ مرداد ۸۵ خورشیدی بشمار می رود . دلیل عدم توفیق آن هم روشن است زیرا اولین رویداد جدی خط شکن محسوب می شود که قاعدتا باید بیشترین تلفات را داشته باشد . قابل انکار نیست که حتی نگاهی گذرا به میراث های ادبی برجای مانده ازاین دوران کافی است تا بر این ادعا مهر تایید بزنیم . نباید فراموش کرد که ریشه های تا به اعماق نفوذ کرده ی استبداد و پایین بودن ظرفیت فرهنگی جامعه و ناتوانی و کم بضاعتی فرهنگ مکتوب در برابر فرهنگ شفاهی انقلاب مشروطیت را به محاق برد . هر چند از رهگذر این رویداد صاحب مجلس و پارلمان شدیم و این امکان فراهم شد که زیردستان شاه در معرض نقد قرار گیرند اما دقیقا همان کسانی که در بدنه ی انقلابیون نفوذ کردند راه سرکوب تدریجی مشروطه خواهان را فراهم نمودند . (ادامه…)