سرمقاله محمد عسلی ۱۱ اردیبهشت ۱۴۰۰
فایل ظریف صوتی و اما و اگرها

بچه که بودیم، مادربزرگ به ما می گفت دو فرشته روی دوشتان هست که نامه اعمال شما را می نویسند و ما می پرسیدیم اگر پشیمان شویم و توبه کنیم آنها نوشته را پاک می کنند؟ مادربزرگ می گفت آری و ما دوباره می پرسیدیم مدادپاک کن دارند و او پاسخ می داد بلی.
چه خوب بود عالم بچگی و آن افکار کودکانه که احساس می کردیم اگر کار بدی کردیم، مثل مشقهای غلط با مدادپاک کن پاک می شود.
حالا که بزرگ شده ایم و بار مسئولیت های سخت سیاسی بر دوش داریم اگر اشتباهی کردیم مدادپاک نی در کار نیست تا آن را پاک کنیم. صدها بل هزاران دوربین فیلمبرداری و ضبط صوت و عکاس ها هستند که قدم به قدم حرکت و صحبت های ما را ضبط و ثبت می کنند و در اقصای عالم می چرخانند و تفسیر و تحلیل و بگم بگم های باج گیرانه را به خودمان تحویل می دهند و ما را بدهکار می کنند تا قیام قیامت که اگر بعد از هزاران سال باز هم مفسری، تاریخ نویسی، پژوهشگری پیدا شد و رفت سراغ آرشیو روزنامه ها و کتابخانه و از سر ذوق تورقی کرد تا از گذشته ها چیز تازه ای در بیاورد، باز هم غلط ها و نه همیشه صواب های ما را از لابلای فایل ها و کتاب ها و از دل روزنامه ها در می آورد و لعن و نفرین نثارمان می کند و یا شاید هم دلش بسوزد و یک خدابیامرزی بدهد اگر تا آن زمان باور به خدایی مانده باشد.
و اما بعد؛ (ادامه…)