سرمقاله “اسماعیل عسلی” ۱۷ آبان ۱۴۰۰
یادداشتی متفاوت

انرژی یا کارمایه، حاصل هزینه ای است که برای توانمند سازی خود جهت انجام کار صرف می کنیم . غذا خوردن ، استراحت کردن ، ایمان ، انگیزه و هدف داشتن و دلبستگی و از همه مهمتر تندرستی از جمله عوامل انرژی زا هستند .
همواره بخشی از عمر ما به کسب انرژی و به دست آوردن قدرت می گذرد از خوردن و خوابیدن و استراحت کردن تا حفظ روحیه و بالا بردن اعتماد به نفس و تقویت انگیزه و ایمان در واقع اقداماتی انرژی بخش هستند . در مورد خوردن و خوابیدن و استراحت کردن برای کسب انرژی تردیدی وجود ندارد اما ناگفته پیداست که آدمی اگر به چیزی باور و یا دلبستگی داشته باشد برای رسیدن به آن و یا حراست از آن انگیزه خواهد داشت و همین انگیزه به او قدرت می بخشد . برای بعضی افراد عبادت کردن انرژی زاست چرا که اگر شما به وجود قدرتی مافوق همه ی قدرت ها باور داشته باشید و اعتماد شما به او در حدی باشد که به پشتوانه ی او بتوانید به هر کار بزرگی دست بزنید ، چنین باوری بیش از غذا و استراحت به شما انرژی می بخشد . دلبستگی و عشق نیز انرژی زا هستند تا آنجا که آدمی را مافوق توانش به تلاش وامیدارند . چنین عشقی می تواند از دلبستگی به یک همنوع آغاز شود . عشق به چیزهای ارزشمند از دلبستگی های کوچک آغاز می شود و اوج عشق آن است که شما نسبت به همه چیز و همه کس عشق بورزید و همه را متصل به یک سرچشمه بدانید. این که انرژی کسب شده توسط انسان ها از طرق گوناگون چگونه آزاد و مصرف می شود نکته ی بسیار مهمی است ، در واقع می توان گفت که نحوه به دست آوردن انرژی و چگونگی مصرف آن مبنای ارزیابی میزان توسعه یافتگی جوامع گوناگون است . (ادامه…)