یادداشت “الف بیدار” ۱۵ آبان ۱۴۰۰
امان از نابجایی ها

موی سر که بسیار عزیز و دوست داشتنی است و آن را با مشک و عنبر در می آمیزیم و به آبشار و موج دریا و شبی که ماه را در خود جای داده تشبیه می کنیم و زینت سرمان است ، اگر از سر جدا شود و توی غذا بیفتد دیگر عزت و احترام گذشته را ندارد و آشغال به حساب می آید و کسی هم حاضر به خوردن چنین غذایی نیست ! در واقع هر چیزی در جای خودش مناسب و مطلوب است . مو باید روی سر باشد تا عزیز شود و هر روز آن را شانه بزنند ولی اگر در غذا بیفتد تهوع آور است . یک شخص هر چقدر هم آدم خوش مشرب و خنده رویی باشد وقتی به یک مجلس عزا وارد می شود اگر لب به خنده بگشاید یا با تبسم به خانواده مصیبت دیده تسلیت بگوید ، می گویند چقدر بی ادب و وقت نشناس است . (ادامه…)