سرمقاله “اسماعیل عسلی” ۱۹ آبان ۱۴۰۰
دیریاب اما لذت بخش

عدالت انگیزه بخش ترین ، پرچالش ترین و در عین حال دیریاب ترین مفهومی است که اگر چه تمامی انسان ها به آن می اندیشند و به خاطر آن تلاش می کنند و حتی جان می دهند اما همیشه بر سر مصادیق آن دعوا دارند . گاهی بین عدالت برای من و عدالت برای ما فاصله ای نجومی وجود داشته و دارد ؛ لذا اگر بخواهیم با نگاه نقادانه به قوانین اساسی تمامی کشورها نگاهی توام با انصاف داشته باشیم درمی یابیم که با تغییر روحیات مردم و ارتقاء سطح اگاهی آنها هر قانونی با طعم عدالت ، قابلیت تحول و کمال را دارد . گاه آنجا که می خواهیم تفاوت ها را در قانونگذاری لحاظ کنیم به گرداب تبعیض می افتیم و گاه آنجا که می خواهیم خود را از منجلاب تبعیض رهایی بخشیم ، تفاوت ها را نادیده می گیریم . عدالت هر چه باشد برابری نیست چرا که با یکسان فرض کردن انسان ها ناگزیر از نادیده انگاشتن تفاوت ها هستیم . (ادامه…)