سرمقاله “محمد عسلی” ۶ دی ۱۴۰۰
خودباوری انقلابی

قبل از پیروزی انقلاب اسلامی،  آراء و دیدگاه سیاسیون و علمای جامعه شناس درخصوص جامعه ایرانی این بود که در ایران به علت تنوع و تعدد اقوام اعم از ترک، کرد، لر، فارس، عرب و فعالین سیاسی که عمدتاً در خط موازی با یکدیگر فعالیت نمی کردند یک انقلاب جمعی که به پیروزی برسد امکانپذیر نیست و شاه از دیرباز درتاریخ ۲۵۰۰ ساله ستون وحدت تمامی اقوام و احزاب ایرانی است. شاه خود در مأموریت برای وطنم عنوان کرده بود که من فقط شاه نیستم بلکه مرشد مردم هم هستم. بر این اساس هر حرکت حزبی یا گروهی در جهت مخالفت با سیستم و رژیم شاهنشاهی با شکست مواجه می شد.
از زمان صفویان که انگلیسی ها پایشان به دربار شاهان صفوی باز شد طرح توطئه تفرقه بین اقوام ایرانی مطمح نظر بود و برادران شرلی «رابرت شرلی و آنتونی شرلی» به عنوان بازرگان برای خرید ابریشم به ایران آمدند و چون در این راه توفیقاتی نداشتند انگلیسی ها سلطان سلیم پادشاه عثمانی را تحریک کردند تا با شاه اسماعیل بر سر اختلافات مرزی به جنگ روی آورد، شاه اسماعیل که از تجهیزات توپخانه ای عثمانی ها بی خبر بود در چالدران با عثمانی ها وارد نبرد شد و علیرغم شجاعتی که قزلباش ها به خرج دادند شکست خورد و از این شکست چنان غصه دار شد که دار فانی را وداع کرد. (ادامه…)