سرمقاله “اسماعیل عسلی” ۱۸ بهمن ۱۴۰۰
سرگردانی بین پاستور و بهارستان

مالیات پولی است که به منظور تامین هزینه ی اداره کشور از اشخاص حقیقی و حقوقی دریافت می شود . با توجه به این که دریافت مالیات در گرو رواج کسب و کار و تولید و آبادانی و امنیت و پای بندی دولت به مفاد قانون اساسی و رعایت حقوق مردم است ، قاعدتا مردم نباید مخالفتی با پرداخت مالیات داشته باشند اما از آنجایی که در طول صدها سال مردم نقشی اساسی و تعریف شده در چارچوب قانونی مدون برای واگذاری قدرت به فرمانروایان نداشته و یا این که در مقاطعی دولت قانونی را با دولت شرعی یکی نمی دانسته اند ، به جای مالیات ، خمس و زکات می پرداخته اند یا اینکه از زیر بار پرداخت مالیات و خمس و زکات شانه خالی می کرده اند و استدلالشان نیز این بوده که در زمان پیامبر و حضرت علی (ع) نیز تنها خمس و زکات گرفته می شده و از مالیات خبری نبوده است ؛ لذا همواره در این خصوص چالش هایی وجود داشته به طوری که رسوبات چنین فرهنگی هنوز هم پابرجاست . به نظر می رسد با توجه به این که مالیات جای خمس و زکات را گرفته ، تبیین این مسئله برای مردم اهمیت فراوانی دارد ! در تاریخ نقل شده که حضرت علی (ع) در کنار خمس و زکات برای افراد ثروتمند و دارای اسب نیز مالیاتی در نظر می گرفتند ! (ادامه…)