سرمقاله
محمد عسلی
آسیب‌شناسی رسانه‌های فارس
بعضی‌ها بر این باورند که اگر هر ۸ روزنامه‌ای که در شیراز منتشر می‌شود را کنار هم گذارند به لحاظ فرم و محتوی چندان تفاوتی با هم ندارند.
بسیاری بر این باورند که رسانه‌ها اعم از رسانه‌های فارس و کشور یا به رسالت رسانه‌ای خود آگاهی ندارند و یا اگر دارند شجاعت و جرأت انعکاس و تحلیل وقایع سیاسی و اقتصادی را ندارند و معمولاً شیوه‌ی آهسته بیا آهسته برو را پیش گرفته‌اند…
گاه انتظار مخاطبان رسانه‌ها نوعی انتظار از کاربران فضاهای مجازی در مقام مقایسه است که آزادانه و غیرحرفه‌ای هر چه دل تنگشان می‌خواهد درست یا غلط می‌گویند و می‌نویسند و آن را پخش می‌کنند.
البته بسیاری از مردم از رسانه‌ها انتظار دارند که حداقل موازی رسانه‌های فارسی زبان خارجی در پخش و انعکاس خبر و تحلیل آن اقدام کنند و از آنها عقب نمانند.
و اما بعد: (ادامه…)

سرمقاله
اسماعیل عسلی
بود و نبود رسانه ها
رسانه‌ها که خبرنگاران هم از مؤلفه‌های اصلی آن به شمار می‌آیند از همان مشکلی در رنج هستند که اقتصاد و فرهنگ را به این روز انداخته است. یعنی چنگ‌اندازی دولت و نهادهای رسمی بر موجودیت آنها. این وابستگی ریشه در جنس مناسبات اجتماعی و سیاسی دارد. بی‌گمان دولتی که صاحب کارخانه باشد نمی‌‌تواند به درستی بر کیفیت تولید نظارت کند و روبه‌روی خودش بایستد! نمونه‌ی بارزش خودروهای داخلی که به دلیل پایین بودن کیفیت توان رقابت با همتایان خارجی خود را ندارند و هر گاه شاهد آسان‌گیری دولت برای واردات خودرو هستیم به وفور وارد می‌شود و مردم هم استقبال می‌کنند کما این که از اخبار رسانه‌های بیگانه نیز بدشان نمی‌آید!
گاهی همین که از لزوم استقلال رسانه‌ها سخن به میان می‌آید برخی جار و جنجال برپا می‌کنند که به فریاد اسلام برسید در حالی که استقلال به مفهوم دور زدن قانون و هرج و مرج نیست و مدیران مسئول و سردبیران در برابر آنچه می‌نویسند و بازتاب می‌دهند باید مطابق قانون پاسخگو باشند اما اگر بتوانند حقانیت خود را آن هم مطابق قانون اثبات کنند کسی حق ایجاد محدودیت برای آنها را ندارد. استقلال رسانه‌ها باید از جنس استقلالی باشد که از قوه قضاییه انتظار می‌رود چرا که رسانه‌ها نیز در بسیاری از موارد خصوصاً در تحلیل‌ها و گزارش‌ها داوری می‌کنند. لذا همان گونه که هیچ مقامی حق امر و نهی به قوه قضاییه و قاضی را ندارد، رسانه‌ها نیز نباید از کسی خط بگیرند و به همین قیاس باید به صورت خودکار رفتار کنند. این که از یک تریبون بخواهند که قوه قضاییه با مفسدان اقتصادی برخورد کند خیلی جالب نیست زیرا این وظیفه ذاتی قوه قضاییه است و مثل شیرینی برای قند است. هر زمان که یک قاضی توانست با استناد به قانون هر شخصی یا مقامی را که مرتکب خلاف گشته محکوم و مجازات کند و هیچ استثنایی هم قائل نشود آن گاه می‌توان گفت که مستقل است. در فرهنگ علوی حضرت علی(ع) در کنار شخصی که از او شکایت دارد روبه‌روی قاضی می‌نشیند و به حکم قاضی تن می‌دهد. مردم بر اساس چنین شنیده‌هایی به جمهوری اسلامی رأی دادند. (ادامه…)

سرمقاله
محمد عسلی
عالم خبرنگاری
در عالم خبرنگاری باید زور فیل داشته باشی و دل شیر و پوستی چون پوست کرگدن.
وقتی اتفاقی می‌افتد به عادت قلمی می‌کنیم اما وقتی قرار است اتفاقی بیافتد مدام حالی به حالی می‌شویم.
گویی هر دری می‌زنی که رویداد بدی اتفاق نیافتد دستت به جایی بند نیست به قول صادق هدایت دردهایی در زندگی است که چون خوره روحت را در انزوا آهسته می‌خورد و می‌تراشد و تو این دردها را نمی‌توانی با کسی در میان بگذاری و اگر بگویی مردم حرفت را باور ندارند…
خبرنگاری یعنی از مدیران نوشتن و با مردم فاصله داشتن در حین اینکه فکر می‌کنی از مردم می‌نویسی و با مردم پیوند داری.
خبرنگاری یعنی هجوم مطالب استرس‌دار مانند زنگ خطری تمنای آژیر کشیدن دارد و تو جرأت چکاندن ماشه را نداری در عرصه جنگ رسانه‌ای به مانند سربازی مجهز که تفنگش فشنگ ندارد و اگر دارد دستی بر ماشه ندارد مبادا تیرت کمانه کند و پیشانی‌ات را بشکافد به وفور و تو از پس هر شلیک نامت از روی کارت شناسایی‌ات پاک شود بی‌آنکه جمعی بدانند که بودی، کیستی و چرا هر لحظه شهید می‌شوی و باز از جا برمی‌خیزی تا شاید بتوانی آژیر خطری به صدا درآوری و یا حرفی بزنی و یا نشانه‌ای بدهی از ناکجاآبادهای در انتظار و گنجشک‌های دودی در آسمان شهرت که همانند خودت در فضای تیره پسماندهای روان ستاره‌ها را پوشانده‌اند و ستاره‌ای از آن بالاها نمی‌بینی. (ادامه…)