یادداشت سردبیر
اسماعیل عسلی
حراست از فرهنگ روستانشینی
به مناسبت روز روستا
رابطه‌ی بین شهر و روستا در ایران ظرف چند دهه‌ی گذشته تحولات زیادی را پشت سر گذاشته است. زمانی بود که روستائیان به دلیل نبود راه مناسب و محدودیت وسایط نقلیه، ارتباط چندانی با شهر نداشتند و کار جابجایی تولیدات کشاورزی و انتقال اقلام مورد نیاز روستائیان توسط کسبه و واسطه‌ها و پیله‌ورها صورت می‌گرفت. امکانات آموزشی و درمانی و خدماتی و بهداشتی اغلب به مراکز دهستان‌ها محدود می‌شد و خبری از رادیو و تلویزیون نبود و روستائیان در بی‌خبری زندگی می‌کردند و در برخی از روستاها مجموع واژه‌هایی که در موضوعات گوناگون بین مردم رد و بدل می‌شد از ۱۰۰۰ کلمه تجاوز نمی‌کرد. باورها و سنت‌ها اعم از درست و غلط و آغشته به خرافات، سال‌ها پا برجا بودند، خانواده بر اساس نظام پدرسالاری و روستا بر اساس کدخدا منشی اداره می‌شد و خوانین و ملاکین بزرگ و فئودال‌ها و وابستگان آنها بر سرنوشت مردم حکومت می‌کردند و به استثنای فرزندان خوانین و مالکان که معمولاً خانه و سکونتگاهی هم در شهرستان‌ها و شهرها داشتند کمتر اتفاق می‌افتاد که کسی بتواند با عبور از موانع گوناگون راه خود را به سوی شهر هموار کند و با سوادآموزی استعداد و توانایی خود را به منصه‌ی ظهور برساند. با این روند توسعه‌ی فرهنگی و به دنبال آن توسعه‌ی سیاسی و اجتماعی شتاب زیادی نداشت. (ادامه…)