یادداشت سردبیر
اسماعیل عسلی
قبل و بعد انتخابات
در کشور ما که دهه‌های اول مردم‌سالاری را تجربه می‌کند، موضوع پسا انتخابات که قاعدتاً باید حاشیه‌ای تلقی شود که متن را همراهی می‌کند، گاهی به متنی تبدیل می‌شود که حواشی بسیاری دارد. بخشی از این حاشیه‌سازی‌ها به کری‌‌خوانی‌های قبل از انتخابات بازمی‌گردد که در مواردی حتی کسانی با ریسک‌پذیری بالا وارد چنین معرکه‌ای می‌شوند و از این رو نا گزیر به جمع و جور کردن دم قیچی‌هایی هستند که پس از بریدن و دوختن روی دستشان می‌ماند!
باید اذعان داشت که در کشور ما هم پیشا انتخابات وجود دارد و هم پسا انتخابات که هر دو زمانبری بیشتری نسبت به خود انتخابات که فزون‌تر از یک روز به درازا نمی‌کشد دارد. طبیعی است که همزمانی دو انتخابات با محوریت دو نهاد مشورتی مهم، نتایجی متأثر از رویکردهای جناحی را به دنبال دارد و مسئولین و سیاستمداران و نامزدها برای پذیرش و هضم نتیجه‌ی انتخابات نیازمند ظرفیتی بالا هستند که از الزامات مردم‌سالاری آن هم از نوع دینی است.
مردم‌سالاری دینی، لزوم عدم تباین اصول اخلاقی با رفتار سیاست‌ورزان را به صورت برجسته‌ای مورد تأکید قرار می‌دهد. به هر حال همه‌ی جناح‌ها قبل از انتخابات و پیروزی و تصاحب کرسی‌های نمایندگی یا شکست با دهان پر، از مردم سخن می‌گویند، از این رو مردم انتظار دارند که جناح‌هایی که در رو در رویی‌های گذشته بر سر نمایندگی مجلس اعم از مجلس شورای اسلامی و مجلس خبرگان خود را محق برای برتری توصیف کرده‌اند اکنون نیز این حق را برای جناح رقیب نیز قایل باشند و در تعریف از مردم دچار اعوجاج در بیان نشوند. بدون رودربایستی باید گفت که مردم گاه در مشاجرات سیاسی مظلوم واقع می‌شوند و تصاویر متفاوتی از آنها ارائه می‌شود در حالی که مردم همان مردم هستند و حرفشان تحت هر شرایطی باید بر کرسی بنشیند. (ادامه…)