سرمقاله
محمد عسلی
عزای حسینی، چگونه و چرا؟
گریستن برای ظلم و شقاوتی که بر امام حسین (ع) و فرزندان و اهل‏بیت و یاران باوفایش رفته است به همان اندازه ارزش معنوی دارد که خوشحال بودن برای چنین مجاهدان فی‏‏سبیل‏اللهی که اسوه حسنه شدند و سرمشقی برای انسان‏های کمال‏یاب و افتخاراتی عظیم برای مسلمانان به ویژه شیعیان.
و اما بعد:
مظلومیت جهادگران سرزمین کربلا هر چقدر جانسوز و دردآور باشد که بتواند قرن‏ها بعد از آن سینه به سینه نقل شود و میراث معنوی آن به ما برسد به آن اندازه نیست که تأثیرپذیری از آن وقایع تلخ ما را در حق‏طلبی، حق‏باوری و حقگویی و مجاهدت در این راه مصمم و شجاع به آوردگاه حق و باطل آورد.
اگر هر سینه‏زن و زنجیرزنی و یا هر مداح و نوحه‏خوانی به هر سال به خود بباوراند که هر آنچه می‏شنود و یا می‏گوید در مدح و ثنای امام حسین (ع) بدان عمل نماید و یا حداقل سالی یکی از آن صفات را در تعاملات اجتماعی بروز دهد بسیاری از مسایل رفتاری و اخلاقی جامعه ما حل می‏شود و ما دیگر شاهد دروغ، ریاکاری و بدرفتاری با هم نخواهیم بود.
مهم‏تر از آن گناه از جامعه ما رخت برمی‏بندد.
همه می‏دانیم که ائمه اطهار (س) مراد و الگوهای نیکوی ما بوده و هستند. اگر این الگوها و سنت‏های آنان در جامعه ما نهادینه شود چه بسیار خوشبخت و باسعادت ملتی خواهیم بود که دیگر هیچ دشمن و یا مخالفی نخواهد توانست بر ما ستم کند و یا خرده بگیرد.
و اما بعدتر: (ادامه…)