سرمقاله
محمد عسلی
درس‏های محرم
«اگر دین محمد (ص) جز با قتل من پایدار نمی‏ماند پس ای شمشیرها مرا دریابید»
این سخن امام حسین (ع) در کربلا همه چیز را برای اصحاب و یاران همراه امام معین کرد. زیرا با شناختی که امام حسین (ع) از وضعیت حاکمیت یزید و لشکریان تحریک شده او برای جنگ داشت به خوبی می‏دانست که راه بازگشتی وجود ندارد. یا جنگ و یا بیعت با یزید. پس حفظ دین و شعائر اسلام این ارزش را دارد که انسان جان خود را برای آن فدا کند هر چند دین وسیله است و هدف نیست؛ یعنی وسیله‏ای که می‏تواند افرادی همانند امام حسین (ع) را به گونه‏ای آموزش دهد و تربیت کند که به جز خدا و اوامر او به هیچ قدرت مادی و معنوی دیگری توسل نجوید که تمامی هستی و هر آنچه در آن است با اراده خداوندی به وجود آمده و قائم به او و قانونمندی اوست.
امام حسین (ع) خطاب به همراهان فرمود: «اِن الحیاه عقیده و جهاد» [به راستی که زندگی عقیده و باور است و جهاد در راه آن] یعنی انسان بدون باور و ایمان، انسان عاجز، بی‏انگیزه و تنهاست و از معیار هویت فطری خود به دور می‏ماند.
او که به آزادی باور داشت و بر علیه استبداد و خودکامگی یزید و یزیدیان از جان و خانمان گذشت خطاب به لشکریان ابن سعد فرمود: «اگر دین ندارید لااقل آزاده باشید» (ادامه…)