سرمقاله
اسماعیل عسلی
عسل و خربزه
در ایام تبلیغات انتخابات ریاست جمهوری اگر شامه ات را تیز کنی متوجه می شوی که برخی شعارها بوی شعارهای سال ۵۸ را می دهد که در آن زمان مد شده بود و بدون حساب و کتاب بر زبان جاری می شد. از جامعه ی بی طبقه ی توحیدی گرفته تا مسکن و زمین رایگان و مرگ بر سرمایه دار و تقسیم پول نفت که افراد مستأصل و درمانده با شنیدن آنها حشری می شدند و چون چیزی از اقتصاد و مناسبات پولی و مالی نمی دانستند انگیزه پیدا می کردند تا به رواج دهندگان چنین شعارهایی متمایل شوند. به یاد می آورم بسیاری از احزاب و گروه هایی که مثل قارچ از زمین سر درآورده بودند با همین شعارها جوان های بدبخت از همه جا بی خبر را جلب و جذب کردند و به خانه های تیمی کشانیدند و در نهایت دنیایشان را مثل آخرت یزید کردند و فریادرسی هم نداشتند.
این که اقتصاد کشور به روز سیاه نشسته، بانک ها وضعیت خوبی ندارند، بیکاری و تورم توأم با رکود وجود دارد و بسیاری از کارخانجات تعطیل هستند یا با نصف ظرفیت کار می کنند و قاچاق و اجناس بنجل خارجی بازار را تسخیر کرده و قیمت نفت هم پاسخگوی مخارج کشور نیست و… همه ی این ها درست. اما این که اولاً بخواهند تمامی این مصیبت ها را به یک دولت که رقیب انتخاباتی آنهاست نسبت دهند و نتیجه بگیرند که حالا بیایید به فلانی رأی بدهید یک حرف مفت است. کسانی هم که تلاش می کنند دولت کنونی را از خطا و اشتباه مبرا بدانند آنها هم بیراهه می روند. مشکلات اقتصادی که هم اکنون گریبانگیر کشور است محصول سال ها ندانم کاری، بی تجربگی، آزمون و خطا و سیاست هایی است که با بضاعت و ظرفیت اقتصادی کشور همخوانی نداشته است. بدون تردید تمامی کسانی که ظرف چند دهه ی گذشته در این کشور مسئولیت داشته اند هر کدام سهمی در ایجاد شرایط کنونی داشته اند و باید پاسخگو باشند. (ادامه…)