سرمقاله
محمد عسلی
نقش امام حسین (ع) در هویت¬بخشی به جهاد در راه خدا
امام حسین (ع) میراث¬دار سنتی حسنه بود از پدر و جد مادری، سنتی انسان¬ساز، آزادیخواهانه، عدالت¬محور، ظلم¬ستیز و مظلوم¬یار.
و جنگ و جهاد در راه خدا برای مقابله با تجاوز، کفر، نفاق و شرک.
برای ورود به عرصه مبارزات از نوع اسلامی¬اش نخست باید خداترس بود و معتقد به روز بازپسین و انجام رسالتی که هر انسان باایمان و باورمند زندگی¬اش را بر مبنای آن تعریف می¬کند.
امام حسین (ع) در خانه¬ای دیده به جهان گشود که در آغوش مادری چون حضرت فاطمه زهرا (س) شیر پاک و حلال نوش جان کرد و چشم در چشم پدری دوخت که یکه-تاز میدان نبرد حق علیه باطل بود. پدری که نقطه امید محور بسیاری از جنگ¬های پیامبر بر علیه کفار و مشرکین بود. پس هراسی از جنگ و جهاد نداشت و هیچگاه سر تسلیم در برابر ظالم و مفسد خم نکرد و دست به شیطان نداد چنانکه به بهای شهادت خود، ۷۲ تن از یاران و اسارت تمامی اهل¬بیتش تمام شد.
به همین جهت تأثیرپذیری مسلمین جهان و به ویژه شیعیان که پیروان آن حضرتند از سنت و سیره او و نهضتی که برای مقابله با ظلم و فساد و انحراف در کربلا با نهایت شجاعت و صداقت به سرانجام رساند برای قرن¬ها زنده ماند و هم¬اینک نیز زنده و پویاست و هر موفقیتی که شیعیان به دست آورده¬اند چه در جهاد فی سبیل¬الله و چه در ستم¬ستیزی و عدالت¬محوری و آزادیخواهی وامدار او هستند.
اینکه نقل کرده¬اند از ایشان: «ان الحیات عقیده و جهاد» [همانا زندگی عقیده و جهاد برای حفظ آن است] خود یک مکتب است با بار غنی خداشناسی و انسان¬شناختی که در عمل و نه به زبان که امام حسین (ع) بدان دست یافت و به آن جامه عمل پوشاند.
تقویت این باور که اگر دین ندارید لااقل آزاده باشید با خون ۷۲ شهید از جان گذشته در زندگی مسلمانان عینیت یافت و آزادی از نوع الهی و اسلامی را بنیان نهاد. (ادامه…)