سرمقاله
محمد عسلی
غفلت مسئولین و تکرار حوادث تلخ دانش¬آموزی
همیشه اینگونه است؛ خبرهای تلخ، خبرهای بد، خبرهای زشت و خبرهایی که همگان را به سوگواری و غم و اندوه می¬برد، اما حیف که چه زود فراموش می¬شود و هیچکس مسئولیت علل این حوادث را عهده¬دار نمی¬شود.
خبر رسید: اتوبوس حامل دختران دانش¬آموز نخبه بندرعباسی که از طریق داراب عازم شیراز بودند واژگون شد. به ساعت «۴ صبح ۹ نفر مردند و ۳۴ نفر مصدوم شدند؛ حال بعضی¬ها هم وخیم است…»
اما نمی¬شنویم که اگر علت حادثه خطای انسانی راننده بوده چرا این خطاها مدام تکرار می¬شوند آن هم برای اتوبوس حامل دانش¬آموزان.
به راستی ما هنوز به این فهم نرسیده¬ایم که وقتی بیش از ۳۵ نفر از بهترین عزیزان و نخبگان کشور را راهی سفر می¬کنیم باید وسیله نقلیه مطمئن و راننده سالم و سرحال و باتجربه انتخاب کنیم؟
تا کی باری به هر جهت برای اعزام دانش¬آموزان اقدام می¬کنیم؟
آیا زمان آن نرسیده که سازمان اتوبوسرانی کشور پاسخگوی اینگونه وقایع تلخ باشد؟
آیا هر وسیله نقلیه¬ای با هر زمان کارکرد و بدون معاینه فنی کوتاه¬مدت مجوز مسافربری دارد؟
آیا در این اندیشه هستیم که تا یک دانش¬آموز به این سن و سال برسد چه میزان نیروی انسانی و هزینه¬های مالی صرف شده است؟
آیا می¬توان پاسخگوی پدر و مادر و یا خواهر و برادر دانش¬آموزان فوتی در این حادثه تلخ و حوادث مشابه بود؟
آیا صرف عرض تسلیت و همدلی آن هم برای لحظاتی کوتاه مرهم دائمی بر دل¬های داغدار است؟
به راستی تا کی اینگونه وقایع تلخ و زشت تکرار می¬شوند؟ (ادامه…)