سرمقاله
محمد عسلی
آخرین نامه، آخرین پیام
به بهانه بازگشت امام خمینی به میهن
«در این هنگام که پس از ۴ ماه توقف پرحادثه در خاک فرانسه، برای خدمت به وطنم می¬خواهم اینجا را ترک کنم، لازم می¬دانم از دولت فرانسه که وسایل امنیت و آزادی بیان را برای اینجانب مهیا نمود و از اهالی محترم که با حس انساندوستی علاقه¬ی خود را به آزادی و استقلال کشور ایران اظهار کردند، تشکر کنم. امید است مهمان¬نوازی دولت و ملت فرانسه و حس آزادیخواهی آنان را فراموش نکنم. از زحماتی که به همسایگان و اهالی نوفل لوشاتو دادم معذرت می¬خواهم؛ امید است احترامات اینجانب را بپذیرید.
۲ شهر ربیع¬الاول ۱۳۹۹
روح¬الله الموسوی الخمینی»(۱)
و اما بعد:
مطالعه اسناد و مستندات مکتوب از پیدایش و ظهور انقلاب اسلامی ایران تا به اینک می-تواند قضاوت را به جای پیشداوری در خصوص علت قیام و انقلاب مردم ایران و نکات ظریف و به یاد ماندنی عملکرد رهبر کبیر آن و سیره¬ای که مؤثر افتاد در دل¬ها برای پذیرش هر آنچه عاقبت آن معلوم نبود خود تاریخی است گویا و عبرت¬آموز که علیرغم نمایش ۴۰ ساله فیلم¬ها و پخش سخنرانی¬ها هنوز هم بیش از ۹۵ درصد مردم ایران از بسیاری ویژگی¬ها و خصوصیات رفتاری و اخلاقی رهبر انقلابشان و مسایل ناگفته و نانوشته آن بی¬اطلاعند. زیرا سرعت تحولات و تغییرات در انقلاب اسلامی ایران به گونه¬ای بود که رسانه¬ها بیشتر به انعکاس اخباری می¬پرداختند که گاه حاشیه¬ها بر متن غالب می¬شدند و خبرهای سرنوشت¬ساز جلوتر از نگاه خبرنگاران در بوته غفلت و فراموشی می¬افتاد.
و اما بعدتر: (ادامه…)