سرمقاله

اسماعیل عسلی

گفت و گو را از خود آغاز کنید

فعالیت های علمی، هنری، صنعتی و ورزشی چهار ستونی است که سقف و ساختمان تمدن و فرهنگ بر روی آنها بنا می شود. فعالان این حوزه ها هر چه مستقل تر باشند خلاقیت بیشتری از خود بروز می دهند. منظور از استقلال عدم برخورداری از حمایت های مالی و داشتن جایگاه ویژه در برنامه ریزی ها و ردیف های بودجه ای نیست. بلکه منظور این است که شأن هر یک از این گرایش ها باید مورد احترام باشد به این معنا که مثلاً تصمیم گیری های ماهیتاً تخصصی در باره ی اهل علم و دانشگاه ها را باید به دانشگاهیان سپرد و اجازه داد که خاک خورده های میادین ورزشی برای ورزشکاران تصمیم بگیرند و کسانی که می خواهند هنرورزی کنند در چنبره ی خط و خطوط فکری این و آن که محدود به برداشت شخصی آنها از زندگی و هستی و دین است گرفتار نباشند و بیگانگان با هنر برای هنرمندان نسخه نپیچند و صنعتگران آلت دست کسانی که با روح اقتصاد بیگانه اند و مناسبات درهم تنیده ی حزبی و جناحی و قومی و باندی دارند نباشند. اگر همه چیز بر مدار خود باشد شاهد برخوردهای خطی و حذفی نخواهیم بود و توسعه ی متوازن به تدریج رخ می نمایاند؛ در غیر این صورت رشته ی امور از یکدیگر گسسته می شود و آنچنان در هم می پیچد که با سرانگشت تدبیر هم گشودنی نخواهد بود. کما این که نشانه های این فروپاشیدگی از هم اکنون هویداست. (ادامه…)