سرمقاله
محمد عسلی
حقوق بشر یا حقوق به شر؟
انسان که خداوند در قرآن مجید او را اشرف مخلوقات خوانده است هر چند صاحب اراده آزاد و دارای تعقل، تفکر، تدبر و تأمل است اما در بعضی موارد چندان هم آزاد نیست به عنوان مثال هر انسانی آزاد نیست که پدر، مادر، زادگاه، قد و بعضی صفات ارثی و غریزی را خلق کند که آن را جبر تکوینی نام نهاده‌اند.
اختیارات انسان به نسبت رشد و بالندگی بعد از تولد در حد صفر است و به مرور همین که بزرگ و بزرگ‌تر می‌شود صاحب اختیار می‌شود تا در مواردی مصمم به انتخاب شود.
اختیار و مسئولیت‌پذیری لازم و ملزوم یکدیگرند، آزادی و استقلال هم دوروی یک سکه‌اند. تلاش و کوشش و تقدیر گاه به موازات هم مسیر زندگی انسان را تعیین می‌کنند. حقوق برای زندگی اجتماعی به منظور پیشگیری از دخالت‌ها و اعمال آزادی‌های ارادی مطلق در طول تاریخ رو به تکامل گذاشته و امروز هیچ قانونی بدون در نظر گرفتن حقوق فرد و اجتماع قابل تصور نیست.
پیامبران و معلمان جهان به منظور آگاهی و نهادینه کردن اخلاق در تعاملات اجتماعی قوانین و دستوراتی از جانب خدا آورده‌اند که تقلید و پذیرش آنها از طرف مردم توانسته از بسیاری جرایم، گناهان و ندانم کاری‌ها پیشگیری کند.
در میان ادیان الهی اسلام دینی است که بیشتر و صریح‌تر و کامل‌تر به حقوق بشر پرداخته و بسیاری از آیات در طول تاریخ زیرساخت و شالوده حقوق بشر در کشورهای مختلف بوده‌اند. حقوق بشر اسلامی حقوق بشر است. حقوق برای شر نیست. (ادامه…)