سرمقاله
محمد عسلی
اگر دردم یکی بودی! چه بودی!
بر آنم که به بهانه روز قلم دلنوشته‌ای را تقدیم دارم به معترضین، منتقدین، مخالفین، به داراها و ندارها، به اجتماعات و منفردین، به سیاستمداران و متقاضیان و خلاصه به همه کسانی که به علت فقر و دارایی و سلامت و بیماری خواسته‌هایی دارند و فریادهایی از سر شور و شعور می‌زنند و به مقامات و مسئولان مملکت و همه کسانی که کنار گود ایستاده و به دولت می‌گویند “لنگش کن” و هم می‌دانند میدانداری و کشتی گرفتن با زورمندان چه قدر سخت و جانفرساست و هم نمی‌دانند زیرا کشتی نگرفته‌اند.
و اما بعد:
امروز فشارهای خارجی از تهدید و تحریم گرفته تا جنگ نظامی و رسانه‌ای در عملیاتی ناجوانمردانه که گندم می‌نمایند و جو می‌فروشند از جوانی و فشارهای داخلی که از کمبود آب گرفته تا تقاضای کباب و ارائه آمارهایی از جدایی پرشتاب و طلاق، از دست شدن توان و طاق همه بر سر دولتی است که به علت خیانت و پشت کردن ترامپ به رزمگاهی آورده شده که هم از درون ضربه می‌خورد و هم از بیرون.
مرسوم است وقتی در جامعه مورچگان و موریانه‌ها و زنبوران، ملکه مورد تهاجم قرار می‌گیرد زنبوران سرباز و کارگر بالاصاله و تحت تأثیر غریزه در برابر نیروهای خارجی گارد می‌گیرند و چه بسا خود را به کشتن می‌دهند تا ملکه زنبورها از هر گزندی سالم بماند. زیرا هویت و وجود زنبورها به حیات ملکه بستگی دارد. (ادامه…)