سرمقاله
اسماعیل عسلی
فردا خیلی دیر است
یکی از راه‌های بالا بردن ظرفیت تاب‌آوری اقشار آسیب‌پذیر در تنگناهای اقتصادی قرار دادن آنها در حاشیه امن معیشتی است به این معنا که دولت باید طبقات قرار گرفته در زیر خط فقر را شناسایی کرده و با ارائه‌ی سبدهای حمایتی که کالاهای اساسی را شامل می‌شود از تأثیر تشنج بازار بر کاهش کیفیت زندگی خانواده‌های غیر برخوردار جلوگیری کند. چنین کاری با تزریق ریال ممکن نیست چرا که تورم قدرت خرید را می‌بلعد. در حال حاضر مشکلاتی نظیر طلاق، اعتیاد، فحشاء، سرقت‌های خیابانی، بالا رفتن سن ازدواج و همچنین شیوع افسردگی و برخی از بیماری‌های روانی ریشه در شکاف‌های طبقاتی ایجاد شده دارد. لذا ضروری است به موازات برخورد شدید قانونی با مفاسد اقتصادی سازمان یافته و باندی‌، شاهد توزیع اموال و دارایی‌های غیر مشروع تملک شده‌ی توسط دولت بین طبقات آسیب‌پذیر باشیم. فی‌المثل وقتی خبر کشف ۲ تن سکه رسانه‌ای می‌شود، چنین رویدادی هم باید روی کاهش نرخ طلا تأثیر بگذارد و هم این غنیمت به دست آمده در جنگ با اخلالگران اقتصادی به پر کردن شکاف‌های ایجاد شده اختصاص یابد و مردم شاهد نتایج عینی آن باشند. برهیچ کس پوشیده نیست که بخشی از مفاسد اقتصادی توسط کسانی صورت می‌گیرد که از رانت‌های گوناگون بهره می‌گیرند این افراد در ادارات و سازمان‌ها نفوذ کرده و با اتکا به حمایت‌هایی که به صورت نهفته و با دستاویزهای عجیب و غریب از آنها صورت می‌گیرد با اطمینان مانند موریانه به جان پایه‌های اعتماد عمومی افتاده‌اند و مردم هم بی‌خبر نیستند لذا از آنجایی که استقامت نظام در برابر فشارهای خارجی در گرو برخورداری از حمایت مردمی است لازم است برای تضمین چنین حمایتی اعتماد مردم بیش از پیش جلب شود و در شرایط کنونی که مردم به ماهیت برخی از افراد نفوذی و رانت‌خوار در بدنه‌ی ادارات و سازمان‌ها و نهادهاپی برده‌اند، شناسایی، برخورد قانونی و معرفی چنین افراد و گروه‌هایی به مردم به منزله‌ی آبی است که بر روی آتش ریخته می‌شود. (ادامه…)