سرمقاله
اسماعیل عسلی
تنها و تنها
اگر با نگاهی خوش‌بینانه تمهیداتی که برای رهایی اقتصاد کشور از بحران صورت می‌گیرد را دلسوزانه تلقی کنیم باید بپذیریم که ابتلای اقتصاد به بیماری هلندی یعنی رکود توأم با تورم موجب می‌شود که هیچ راهکاری در درازمدت مؤثر نباشد و طرح‌هایی که می‌تواند یک مشکل را برطرف کند به ایجاد مشکلات دیگر منجر می‌شود لذا ناگزیر هستیم ذهن خود را متوجه مشکلات ساختاری کنیم یعنی همان مشکلاتی که اقتصاد را تحت تأثیر سیاست خارجی و راهبردهای منطقه‌ای به چنین روزی انداخته است. شاید در برخورد اول تصور شود که نویسنده این مطلب به دنبال پاک کردن صورت مسئله است اما چنین نیست بلکه منظور این است که ایران باید نگاهی درازمدت به راهبردهای بین‌المللی و منطقه‌ای داشته باشد. توضیح این که ما چندین سال است سعی کرده‌ایم با کوپن و یارانه شکاف‌های طبقاتی را پر کنیم و همین نگاه را برای دوستیابی و یا حفظ دوستان خود در منطقه و جهان دنبال می‌کنیم.
شاید در نگاه اول چنین راهکاری به دلیل مشابهت آن با شیوه دوست‌یابی کشورهای قدرتمند و توسعه یافته قابل توجیه باشد اما با کمی تأمل درمی‌یابیم که نه چنان است زیرا با تأمل در فاصله‌های موجود بین ظرفیت‌های اقتصادی کشورهایی که می‌خواهند با نگاه حمایتی سیاست‌های خود را پیش ببرند در می‌یابیم که تفاوت از زمین تا آسمان است. (ادامه…)