سرمقاله
اسماعیل عسلی- سردبیر
نباید بگذاریم دیر شود
با مروری از سر نکته‌بینی بر قبض و بسط‌ها و تجدید نظرها و تغییر سیاست‌ها در حوزه‌های فرهنگی و اقتصادی و سیاسی رخ داده ظرف چند دهه‌ی گذشته درمی‌یابیم که اگر برخی از این بازنگری‌ها و استقبال از نقد و تعریض‌ها زودتر صورت می‌گرفت ناگزیر به پرداخت هزینه‌های گزاف و اتلاف و مهاجرت نیروهای انسانی و حیف و میل منابع ملی نبودیم. شاید اصرار بر تداوم برخی روش‌ها از سوی کسانی که سبک و سیاق زندگی خود و سلیقه‌های شخصی را مبنای نسخه‌پیچی برای عموم مردم قرار دادند موجب چنین بلبشویی گردیده است. اینگونه اشخاص باید متوجه می‌شدند که همراهی مردم با آنها در برخی زمینه‌ها و موضوعات به معنای پذیرش دربست سلایق آنها در تمامی مسایل نبوده و نیست. از جمله ویژگی‌های عصر ارتباطات نگاه تخصصی به جنبه‌های گوناگون زندگی است، نگاهی که قابل مقایسه با گذشته نیست. در گذشته ممکن بود فردی بتواند خود را علامه‌ی دهر بداند و برای کسانی که به هر دلیل از او پیروی می‌کنند از لحظه‌ی تولد تا مرگ راه حل ارائه دهد و مدعی ساماندهی بهداشت و معیشت و چگونگی اوقات فراغت و نحوه‌ی سلوک در زندگی شخصی و خانوادگی باشد اما در زمانه‌ی کنونی هیچ شاخه‌ای از زندگی نیست که اشراف بر جزئیات آن مستلزم تحصیلات ویژه‌ی دانشگاهی و مطالعات مستمر و کسب تجربه و شرکت در آزمون عملی برای اثبات توانایی‌ها نباشد. در گذشته یک عطاری برای صغیر و کبیر و انواع عوارض درونی و پوستی و روحی و روانی و جراحت‌ها و شکستگی‌ها دارو تجویز می‌کرد اما هم اکنون دانش پزشکی به شاخه‌ها و گرایش‌های گوناگون تقسیم گردیده و در عین حال هیچ متخصصی نیست که خود را در رشته تخصصی‌اش همه‌ چیزدان تلقی کند (ادامه…)