سرمقاله
اسماعیل عسلی- سردبیر
احیای قابلیت های فراموش شده
هدف‌گیری اقتصاد مقاومتی برای تحقق آن در بازه‌ای واقع‌بینانه که نمی‌تواند کمتر از ۳۰ سال باشد موجد این امیدواری است که کشور ما بتواند در سایه‌ی چنین رویکردی بستری مناسب برای به منصه‌ی ظهور رسانیدن شعارهایی که از ابتدای پیروزی انقلاب به دنبال آن بوده را فراهم کند چرا که بدون یک اقتصاد پویا، پیشرو و مصون از تحریم و تهدید نمی‌توان در عرصه‌ی سیاست خارجی، اصلاحات اجتماعی و تأمین رفاه و آسایش مردم و نهایتاً نهادینه‌سازی فرهنگ توسعه عملکردی موفقیت‌آمیز داشت. درآمیختگی مؤلفه‌های قدرت در ساختار اداره‌ی کشور به گونه‌ای است که نمی‌توان دولت را به تنهایی مسئول پاسخگویی به مطالبات مردم دانست و با ارزیابی شاخص‌های اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی در باره‌ی حسن عملکرد دولت‌ها به داوری نشست. وقتی ما از دولت سخن می‌گوییم به مجموعه‌ای هماهنگ و هدفمند اشاره داریم که تمامی مؤلفه‌های آن در پیوند با یکدیگر تعریف شده و در رأس آن شخصی برآمده از آرای مردم قرار دارد و با نهادی چون مجلس که آن نیز برآمده از آرای مردم است در تعامل است. مجلسی که قاعدتاً باید در راس امور باشد. بر این مبنا انتظار می‌رود ساز و کاری که برای راهیابی بهترین‌ها به مجلس تعریف می‌شود بسترساز گزینش نخبگان ملت به معنای واقعی کلمه باشد تا راه‌یافتگان به مجلس بتوانند موفق به تشکیل مجموعه‌ای شوند که در میان آنها بهترین اقتصاددانان، بهترین سیاستمداران و بهترین حقوقدانان و بهترین متخصصین از رشته‌هایی که مجلس در روند تصویب قوانین نیازمند دانش و تجربه‌ی آنهاست سود ببرد به طوری که شاهد حضور کارشناسانی پخته و آزموده و با تجربه در کمیسیون‌های مجلس باشیم. چنین ترکیب ایده‌آلی قدرت اعضای کمیسیون‌ها را برای اقناع نمایندگان به منظور تصویب و یا رد طرح‌ها و لوایح بالا می‌برد. طبیعی است که در رأس فراکسیون‌های مجلس باید بهترین نظریه‌پردازان و تئوریسین‌ها قرار داشته باشند تا بتوانند در تعاملی فراگیر با نخبگان دانشگاهی، (ادامه…)