سرمقاله
محمد عسلی
چرا انقطاع فرهنگی
فرهنگ که معنای تحت‌اللفظی آن رفتار برتر است در کشور ما سابقه‌ای کهن دارد.
این رفتار برتر ریشه در هوش، استعداد، سنت‌های دیرپا، هنر، باورهای دینی و مذهبی، سواد اجتماعی و موقعیت‌های جغرافیایی دارد.
آنچه از گذشتگان به ما رسیده است از حکمت و فلسفه و دانش‌های گوناگون گرفته تا آثار هنری مانند شعر: روایات تاریخی، بازمانده‌های ساخت و سازهای شهری که معماری‌های کم‌نظیر آن هر بیننده‌ای را متحیر می‌کند و دست‌نوشته‌های استادانه همه حکایت از تلاش نوابغ ایرانی دارد در مقاطع مختلف تاریخی که در واقع کارنامه نسل‌های گذشته و حال‌اند و قابل رؤیت و یا در موزه‌های معروف کشورهای خارجی که اکثراً چشم و چراغ فرهنگ دیرپای ماست وجود دارند.
این رفتار برتر توانست به جوامع ایرانی در طول بیش از ۲۵۰۰ سال تاریخ نوشته عزت و افتخار دهد جدای از عملکرد پادشاهان که بعضاً جز کشورگشایی و استثمار مردم کاری نکردند و مهم‌ترین کار آنان حفظ مرزها و نام ایران بوده است.
و اما بعد:
امروز آنچه برای جهانیان در جهت پیشرفت و ارجگزاری ملت‌ها ملاک و محک ارزشیابی است رفتار برتر یا همان فرهنگ است.
تعاملات سالم اجتماعی، پیشرفت‌های علمی، نوعدوستی، تعاون، رفتارهای سازنده به دور از عوارض ناهنجاری‌های فردی، امید به زندگی و نهایتاً سلامتی جسمی و روانی نشانه‌ها و آثار فرهنگ‌اند در نگاه دیگر باورهای دینی و مذهبی که تبلور و تجلی آن در رفتار انسان‌ها قابل مشاهده است و از آنها تواضع، تدبیر، قناعت، مهر و محبت و انسان‌دوستی و آزادگی و استقلال حاصل می‌شود. نیز خود یک فرهنگ و رفتار برتر است اینک سؤال این است: (ادامه…)