سرمقاله
اسماعیل عسلی
همانی که باید باشیم
سیل با پشت سر گذاشتن شیب¬ها و دره¬ها غلتان پیش می¬آید و به حکم آن که می-گویند “هر کجا پستی است آب آنجا رود” همین که به دیوار کوتاهی رسید جا خوش می¬کند. ارمغان چنین سیلی که با عدم دوراندیشی به استقبالش می¬رویم مرگ است و ویرانی و خسارت های فراوان.
سیل هرچند خیلی چیزها را با خودش می¬آورد اما دست خالی هم نمی¬رود یعنی این که بی¬گمان چیزهایی را نیز با خود می¬برد. از دارایی و محصولات کشاورزی و خاک و گل و لای گرفته تا آبروی کسانی که به آن نیاندیشیده اند. همان کسانی که می-گویند این سیل ظرف ۱۰۰ سال گذشته بی سابقه بوده به نحوی بر سابقه¬دار بودن آن صحه می گذارند آن هم در صد سال پیش که مردم به امکانات امروزی دسترسی نداشته¬اند ولی درعین حال سیل های فراوانی را از سر گذرانیده اند اگرچه با تلفات و خسارات قابل توجیه! اینجاست که سیل می تواند خط¬کشی برای اندازه گیری قد مسئولین باشد یا شاخصی برای ارزیابی جایگاه یک کشور در جدول توسعه یافتگی! از جمله نشانه های توسعه¬ی نامتوازن که سیل آن را بخوبی نمایان ساخت این است که ما در برخی از زمینه¬ها به کشورهای پیشرفته تنه می زنیم اما در برخی مسایل نظیر مقابله با سیل و پیشگیری از فاجعه رفتاری مشابه کشورهای عقب افتاده و فقیر داریم. (ادامه…)