سرمقاله
اسماعیل عسلی
کسی چه می داند
رویدادهایی که مردم را به سختی می¬اندازند هر چند پیوند چندانی با عملکرد دولت نداشته باشند ناخواسته نوک تیز انتقادات مردمی را متوجه دولت می¬کنند چون اغلب مردم به دلیل عدم اشراف بر مشکلات ساختاری ساده¬ترین راه را انتخاب کرده و به سمت نزدیک¬ترین هدف شلیک می¬کنند.
عملکرد تمسخرآمیز و ویرانگرانه¬ی دولت احمدی¬نژاد که در سال¬های پایانی ریاست جمهوری¬اش حتی خشم حامیان قسم خورده¬ی خود را نیز برانگیخت به نهادینه شدن نقدهای روزافزون به دولت بیش از هر زمان دیگری منجر شد.
اگر چه روحانی توانست با بهره¬گیری از موج نارضایتی¬ها از یک دولت مدعی اصولگرایی ریاست قوه مجریه را در دست گیرد اما چون او نیز مانند سایر روسای جمهور قادر به تابوشکنی و عدول از برخی شعارهای دست و پا گیر در حوزه¬ی سیاست خارجی نبود، شرایط معیشتی مردم آنقدر اسفبار شد که ناگزیر امتیازاتی برای ایجاد تعدیل در شرایط حاکمیت جو نارضایتی به مردم اعطا شد که از جمله¬ی آنها باز شدن نسبی فضا در بحث اطلاع¬رسانی و مناسبات اجتماعی بود که البته با توجه به وابستگی برخی روزنامه¬ها و نشریات به یارانه¬های دولتی از ضریب اطمینان بالایی برخوردار نیست خصوصا این که دولت با مد نظر قرار دادن چربش تاثیرگذاری فضای مجازی بر سمت¬دهی به افکار عمومی از یک سو و افزایش قیمت دلار از سویی دیگر، به کاهش میزان حمایت های مالی از نشریات روی خوش نشان داد. (ادامه…)