سرمقاله
اسماعیل عسلی- سردبیر
راه چاره اساسی
این روزها تقریباً اغلب کارشناسان علوم اجتماعی باور دارند که مردم ایران نشانه‌هایی را در رفتار خود بروز می‌دهند که از رویکرد آنها به رفاه، برخورداری و سودجویی هر چه بیشتر حکایت دارد. چنین رفتارهایی فی نفسه درخور نکوهش نیست چرا که گذران زندگی در گرو تلاش و فعالیت اقتصادی است؛ اما اینکه چنین رفتارهایی تا چه اندازه در چارچوب قانون و مقررات است جای بحث دارد. مرور تاریخ اجتماعی در ایران بیانگر این واقعیت است که در جامعه‌ی ما طیف‌های برخوردار همواره در اقلیت بوده‌اند. البته برخی رخدادها از جمله انقلاب موجب گردید که شاهد جابه‌جایی‌هایی از این منظر باشیم اما این جابه‌جایی‌ها به منزله‌ی حذف نظام طبقاتی نبوده بلکه در بازه‌ی زمانی محدودی عده‌ای جای عده‌ای دیگر را گرفته‌اند لذا طبیعی است که مردم تحت تأثیر اینگونه جابه‌جایی‌ها به این نتیجه برسند که برای جبران عقب‌ماندگی‌های خود به هر شیوه‌ای که امکانپذیر باشد متوسل شوند! از این رو خصوصاً ظرف دو دهه‌ی گذشته شاهد تغییر رفتار مردم و به تبع آن تغییر انگیزه‌ی آنها در بحث مطالبات اقتصادی و اجتماعی و فرهنگی بوده‌ایم. (ادامه…)