سرمقاله
اسماعیل عسلی- سردبیر
چالش‌های زیر پوستی دانشگاه‌ها
دانشگاه‌ها و مراکز آموزش عالی ظرف ۴ دهه‌ی گذشته چالش‌های زیادی را پشت سر گذاشته‌اند. از بحث نحوه‌ی گزینش دانشجو و تعیین سهمیه‌ها و ترکیب هیأت علمی گرفته تا نحوه‌ی ورود دانشجویان به مشارکت‌های سیاسی و اجتماعی و همچنین خروجی فارغ‌التحصیلان متناسب با نیاز جامعه و بازار کار.
البته نباید انتظار داشته باشیم پیرامون موضوعاتی که مورد اشاره قرار گرفت بین رؤسای دانشگاه‌ها، نمایندگان مجلس، مردم، جوانان و گروه‌های سیاسی و تشکل‌های مردمی اتفاق نظر وجود داشته باشد. زمانی بود که مته به خشخاش گذاشتن‌ها برای گزینش دانشجو حتی به حریم خصوصی و خانوادگی نیز کشیده می‌شد و حب و بغض‌ها روی محرومیت برخی جوانان از تحصیلات عالیه در کشور خودشان بی‌تأثیر نبود. آن زمان برخی به دنبال یکدست کردن جامعه، تحقق نظام تک حزبی و همرنگ کردن همگان بودند که رفتاری متوهمانه و دور از واقعیت بود و مهر تأیید مردم را هم بر پیشانی نداشت. بعدها زمانی که قباحت بکارگیری چنین روش‌های غیرعادلانه‌ای بر همگان روشن شد گروه‌های سیاسی یکدیگر را به پیشگامی در اتخاذ چنین روش‌هایی متهم کردند و نهایتاً رعایت اعتدال در این خصوص مطمح نظر قرار گرفت که به منزله‌ی آبی بر آتش نارضایتی مردم بود. قابل انکار نیست که رویکرد به میانه‌روی در خصوص نحوه پذیرش دانشجو و پذیرش آن توسط اکثریت اداره‌کنندگان کشور بیانگر غلط بودن شیوه هایی بود که در اوج بحران‌های سیاسی در داخل کشور اعمال می شد. البته این روش‌ها هرگز جواب نداده زیرا مردم پس از مدتی خودشان را با شرایط وفق دادند و برای اینکه با مشکلی در این خصوص روبه‌رو نشوند نقابی بر چهره زدند و وانمود کردند همان کسی هستند که بعضی‌ها می‌خواهند در حالی که نبودند و بعدها از دل همین نفاق‌ها و دورویی‌ها و نقاب بر چهره زدن‌ها اختلاسگران بزرگی سر برآوردند که شگفتی جهانیان را برانگیختند و به کارگیری شیوه‌هایی از این دست برای اداره‌ی جامعه را به عنوان عبرتی تاریخی مطرح کردند. (ادامه…)