سرمقاله
اسماعیل عسلی- سردبیر
قله‌ی زندگی یا پرتگاهی مخوف
کیفیت زندگی در دوران بازنشستگی از جمله مسائلی است که با توجه به روند پیر شدن جمعیت تعداد زیادی از شهروندان را با چالش جدی مواجه می‌کند. افسردگی، احساس ابتلاء به انواع بیماری‌ها، نحوه‌ی تعامل با فرزندان و فرزندزادگان، رژیم غذایی، تنهایی و گذران عمر در خانه‌های خالی از مونس و بگو مگوهای بی‌فرجام با همسر از جمله موضوعاتی است که خصوصاً برای افراد بازنشسته شده از ادارات دولتی و شرکت‌های خصوصی و کارخانه‌ها به یک معضل تبدیل شده است. افراد شاغل در بازار کمتر با چنین مشکلاتی مواجه هستند چرا که تا مرز توانایی به فعالیت خود ادامه می‌دهند ولی فردی که پس از ۳۰ سال حضور منظم در اداره و شرکت و سازمان ناگهان حکم بازنشستگی خود را دریافت می‌کند از فردای آن روز در حالت بلاتکلیفی به سر می‌برد که چه باید کرد و اغلب آنها نیز سرمایه‌ی چندانی برای شروع یک کار سودآور با ریسک پایین ندارند. به همین دلیل از همان روز اول دچار کسالت می‌شوند و به توصیه این و آن راهی درمانگاه‌ها و مطب پزشکان می‌شوند. اما متأسفانه برخی پزشکان نیز با سالمندانی که برای حصول اطمینان از سلامتی خود به آنها مراجعه می‌کنند برخورد منصفانه‌ای ندارند و توصیه‌هایی که مطرح کنند هزینه‌بر و طاقت‌فرساست. اخیراً یکی از مسئولین وزارت بهداشت مطرح کرده بود که درصد قابل ملاحظه‌ای از ارجاعات به آزمایشگاه‌ها، سونوگرافی‌ها و مراکز ام‌آر‌آی توسط پزشکان نه تنها غیرضروری است بلکه مراجعین را دچار استرس و احساس ابتلای به بیماری می‌کند. حال اگر عملکرد نامطلوب بیمه‌ی تکمیلی را هم به این معضل بیافزاییم این همه رفت و آمد برای سالمندان جز دردسر و خستگی حاصلی ندارد. (ادامه…)