سرمقاله
محمد عسلی
به بهانه روز پرستار
درد، دارو، دکتر، بیمارستان و پرستار گرچه کلمات هم خانواده نیستند اما هم رابطه‌اند. رابطه‌ای که بهبودی و شفای بیماران در گرو عملکرد آنهاست. آدمی وقتی قدر سلامتی خود را درک می‌کند که به بیماری مبتلا شود و وقتی ارزش دکتر و پرستار را فهم می‌کند که تن و روح خود را به دست آنها داده باشد و سلامتی را باز یابد. تیمارداری و مراقبت از بیماران علاوه بر صبوری و تحمل بی‌خوابی نیاز به مهر، وفاداری و ازخودگذشتگی دارد. کافی است یک هفته در خانه از یک بیمار که از نزدیکانمان است بخواهیم مراقبت کنیم و به تقاضاهای او که ناشی از درد است پاسخ دهیم گویی خودمان درد می‌کشیم و در درد او شریکیم. حال وضع پرستارانی را به خاطر آوریم که حداقل در یک نوبت ۸ ساعته کاری شب یا روز بخواهند نه فقط یک بیمار با یک نوع بیماری بلکه چه بسا با ۱۰ الی ۱۵ بیمار با بیماری‌های متفاوت سر و کله بزنند و علاوه بر خوراندن داروهایشان وضعیت نابسامان آنها را تحمل کنند. راستی چقدر همت، از خودگذشتگی و قبول رنج‌های شبانه و روزانه لازم است تا یک پرستار هم پاسخگوی پزشکان معالج باشد و هم در تر و خشک کردن بیمار و مراقبت‌های ویژه به عنوان یک وظیفه قبول مسئولیت کند و بدون اشتباه کار خود را به پایان برد. (ادامه…)