سرمقاله
محمد عسلی
مردم از انقلاب چه انتظاری داشتند
قبل از پیروزی انقلاب اسلامی دولت ۶ میلیون بشکه نفت صادر می کرد با ۲۰ میلیون جمعیت بدون جنگ و تحریم و با حسن روابط با کلیه کشورها، اما فقر و ناداری میراث شومی بود که گرچه پول ملی از ثبات تقریبی برخوردار بود اما در سال ۱۳۵۵ مردم شاهد تورم ۴/۱۶ درصد بودند و هویدا نخست وزیر شاه در تلویزیون اعلام کرد: «آنقدر پول داریم که نمی دانیم چگونه خرج کنیم…»
بخش عمده ای از درآمد نفت برای خرید اسلحه و تجهیزات نظامی صرف می شد و بودجه آموزش و پرورش تقریباً کمتر از ۵۰ درصد بودجه نظامی کشور بود. علیرغم تبلیغاتی که به وسیله رسانه های شاهی در جهت صنعتی شدن کشور می شد، صنعت مونتاژ و واردات قطعات از خارج با نظارت مهندسین خارجی حرف اول را می زد.
شاه با دست و دل بازی پول بادآورده نفت را برای هنرمندان، خوانندگان و اشخاص ذی-نفوذ رسانه ای غرب که به ایران دعوت می شدند هزینه می کرد و براساس اظهارات مادر فرح دیبا همسر شاه پول های کلانی هم در قمار شبانه با خوش باشان و درباریان به باخت می داد. اما روستاها بدون آب آشامیدنی بهداشتی، برق و جاده آسفالته در فقر و فلاکت غوطه ور بودند.
بازار در ید قدرت سرمایه داران خارجی و ایرانی معدودی بود که مردم را به خرید اجناس و کالاهای قسطی با پول نزولی تشویق می کردند. مردم انقلاب کردند تا پاکدستی، پاک چشمی و ساده زیستی را با انتخاب مدیران کلیدی و اداری تجربه کنند و شعار اصیل و اولیه همه معترضان به حکام ستم شاهی استقلال و آزادی بود. (ادامه…)