سرمقاله محمد عسلی ۱۹ خرداد ۱۳۹۹
چرا مذاکره نکنیم؟
مذاکره فی‌نفسه به معنای برد یا باخت نیست. آنچه مذاکره را معتبر می‌کند شرایط زمانی، شرایط و موقعیت طرف مقابل و توانایی چانه زدن برای گرفتن امتیار است.
دیپلماسی روشی است که اگر به خوبی اعمال شود چه بسا طرف مقابل را با هر میزان قدرت سیاسی و اقتصادی تسلیم کند. برجام هر چند در اجرا با ناکامی‌هایی مواجه شد و آمریکا از زیر بار آن شانه خالی کرد اما برای دیپلمات‌های ایرانی یک موفقیت در چانه‌زنی و تنظیم توافقنامه‌ای بود که ۶ نفر مقابل یک نفر در جنگی تمام عیار قصد داشتند از ایران امتیاز بگیرند بدون آنکه امتیازی بدهند. در واقع مذاکره‌کنندگان برجام با همدلی و هماهنگی یکدیگر ایران را در محاصره سیاسی، اقتصادی و دیپلماسی قرار دادند. اما نمایندگان ما در برجام قدرت چانه‌زنی خود را نشان دادند و برجام یک قرارداد یکطرفه شد.
آمریکایی‌ها تصور نمی‌کردند مجبور باشند یک ایران اتمی را قبول کنند اما مشروط پذیرفتند و چون ترامپ در تبلیغات انتخاباتی مذاکره با ایران را یک دستاورد برای دموکرات‌ها می‌دید سعی کرد با نگاه منفی و توجیه اینکه این توافق به ضرر آمریکا و اسرائیل است از آن خارج شود و کشورهای دیگر را نیز تحریک و تهدید کند که از آن خارج شوند. (ادامه…)