سرمقاله
اسماعیل عسلی- سردبیر
کمیسیون تحلیل
شاید در تمامی سال‌هایی که نوع بشر روی کره خاکی زندگی را تجربه کرده با پدیده‌ای نظیر کرونا مواجه نشده است زیرا بیماری کرونا در عصر ارتباطات و مهاجرت‌ها و حمل و نقل سریع ظرف کمتر از چند ماه همه‌ی کشورها را درنوردیده و به همه جا رسوخ کرده و روی تمامی برنامه‌ها و سبک زندگی و نحوه‌ی تعاملات اقتصادی و فرهنگی تأثیر منفی گذاشته و گزینه‌های ناگزیری را در برابر همگان قرار داده است. اگرچه منطقی‌ترین گزینه رعایت پروتکل‌های بهداشتی است اما این امر به سادگی گفتن آن نیست. وقتی اقتصاد زمین‌گیر می شود بسیاری از افراد ترجیح می‌دهند خطر ابتلا به این بیماری را بپذیرند ولی ارتباطشان با کار و فعالیت اجتماعی و فرهنگی قطع نشود. به همین دلیل اعمال قرنطینه و ممنوعیت حضور مردم در محل کار و تعطیلی مدارس و دانشگاه‌ها در درازمدت تضمین‌کننده‌ی اهداف تعیین شده برای آن نیست ضمن اینکه طبقات اجتماعی گوناگون به یک نسبت پروتکل‌های بهداشتی را رعایت نمی‌کنند به طوری که خطر ابتلا به کرونا مانند خطر تصادف جاده‌ای دوطرفه است و هر چند عده‌ای در هر شرایط رعایت می‌کنند اما عده‌ای دیگر با بی‌توجهی حاصل زحمات آنها را به باد می‌دهند.
حتی تصور اینکه تداوم جولان دادن این ویروس در درازمدت تا چه اندازه می‌تواند بحران‌آفرین باشد هم نگران‌کننده است. شاید روزی برسد که خسارت ناشی از بی‌اعتنایی به ویروس کرونا کمتر از پذیرش قرنطینه و تعطیلی کانون‌های کار و فعالیت باشد. (ادامه…)