سرمقاله
اسماعیل عسلی- سردبیر
اجاره‌نشین که باشی
سایه ای بر سر داشتن بی‌آنکه دغدغه‌ی خانه به دوشی، برهم زننده‌ی موازنه‌ی بین دخل و خرجت باشد، آرزویی دست نایافتنی است اگر اجاره‌نشین باشی باید دلار را دنبال کنی و همواره نگاهت به نمودار شاخص تورم باشد. تورم اهل حرف حساب نیست و صدای گریه‌ی بچه را نمی‌شنود. پرس و جوی مداوم از قیمت طلا برای تو که با طلا و رشوه‌های طلایی بیگانه‌ای تنها یک مفهوم دارد. اینکه مبادا افزایش قیمت سکه، صاحبخانه را قلقلک دهد که باری تازه بر دوش تو بگذارد. فشار آب کم باشد و قیمتش زیاد، شعله‌ی گازی که یتیمک را به جوش می‌آورد قبضی دارد با هزار تبصره و بهای برقی که در جاده‌های مسی جولان می‌دهد برق از سرت می‌پراند.
به یاد می‌آوری دیروز را که صاحبخانه کیسه‌ی گوشت را در هوا چرخاند و با لحنی معنادار به تو گفت: “یک کیلو گوشت صد و ده تومن”! همین جمله‌ی کوتاه یعنی اینکه فلانی حواست باشد؛ سرسال باید به اجاره اضافه کنی یا تخلیه کنی! (ادامه…)