سرمقاله سردبیر اسماعیل عسلی ۲۲ آذر ۱۳۹۹
حلقه مفقوده ای به نام زمان !

هر رویدادی پیوست زمانی دارد . حتی خداوند هم که کارهایش کن فیکونی است برای آفرینش آسمان ها و زمین از ۶ روز زمانبری سخن می گوید ؛ اما گویا این حقیقت عریان برای بعضی ها هنوز جا نیفتاده ، زیرا در بسیاری از ایده ها ، برنامه ها ، طرح ها و لوایح و پروژه ها گمشده ای وجود دارد به نام “زمان” . داستان از این قرار است که بعضی ها خیلی راحت از اهداف و برنامه ها و طرح ها ی خود برای خدمت به مردم سخن می گویند اما چون درکی واقع بینانه و علمی و مبتنی بر برنامه ریزی از آن ندارند فراموش می کنند که در باره ی زمانبری تحقق آن سخن به میان آورند یا اگر زمانی ۴ ساله ، پنج ساله و شش ساله را تعیین می کنند تناسبی با حجم ، هزینه و بودجه بندی و منابع آن که با زمان مرتبط است ندارد . در حالی که زمانبری در هر طرح و برنامه ای یکی از مولفه های اصلی آن است . به همین دلیل است که شاهد هستیم نماینده ای پس از ارائه ی برنامه و دیدگاه های خود ، از مردم رای گرفته و به مجلس راه یافته و دوره ی نمایندگی اش هم تمام شده ولی موفق به عملی کردن بسیاری از وعده های خود نشده است . زیرا از همان ابتدا زمان را لحاظ نکرده و همین مسئله نشان می دهد که این شخص نگاه علمی و مبتنی بر پژوهش به وعده های خود نداشته است . این گونه اشکالات معمولا به بی سروسامانی فعالیت های حزبی در ایران بازمی گردد ؛ احزابی که تنها هنرشان ارائه فهرست و چانه زنی بر سر حذف و اضافه های دقیقه ی نود است اما کمتر دیده شده که با نامزدهای مورد نظر خود بر سر زمانبری ایده ها و طرح هایشان هماهنگی داشته باشند . در حالی که احزاب ریشه دار باید پژوهشکده ای مستقل با پشتوانه های دانشگاهی و آکادامیک داشته باشند. (ادامه…)