سرمقاله سردبیر اسماعیل عسلی ۲۳ مرداد ۱۴۰۰
ملاقات ، زیر درخت چکنم !

جامعه ی افسرده ما روز به روز لاغرتر می شود و علائم بالینی یک بیماری مرموز را از خود بروز می دهد . برخی چیزها ظاهرا هیچ ارتباطی با ما ندارد . مثلا خشکسالی یا کرونا و تغییرات آب و هوایی اما این که خودمان مقصر فرونشست زمین و رکورددار در دنیا شده ایم و در خیلی چیزهای دیگر هم رکورد دار هستیم و به روی خودمان نمی آوریم بماند ! چه می توان کرد ؟ پر بیراه نیست که می گویند حساب و کتاب مصرف آب از دستمان در رفت و مسئولین متخصص و هوشیاری هم نداشتیم . مقصر تورم و گرانی هم خودمان هستیم چرا که اگر پایمان را از این خطه بیرون بگذاریم متوجه می شویم که خیلی جاها از این خبرها نیست و اگر هم باشد در این سطح و اندازه نیست ! اگر کسی از خارج وارد شود و بگوید چه کسانی این کالاهای گران را خریده اند ، همه مردم دست بلند می کنند و می گویند ما ، لذا عقل حکم می کند که ما مشکلاتمان را در ردیف بدهکاری بنویسیم و داشته هایمان را در ردیف بستانکاری . شاید کسی در دنیا پیدا شود که بتواند با تکیه بر چنین داشته هایی ، چنین مشکلاتی را حل کند ! اما مدنیت و تمایل به استقلال ایجاب می کند که هر ملتی خودش مشکلات خودش را حل کند چرا که سایر ملت ها و گردانندگان آنها اگر امتیازی بدهند ، صد برابر آن را می گیرند . (ادامه…)