سرمقاله سردبیر “اسماعیل عسلی” ۲۱ مهر ۱۴۰۰
نشانه ای خوب

زمانی که اعتدال نه در پوشش یک جناح سیاسی بلکه در قامت رویکردی واقع گرایانه در دستور کار دولتمردان قرار می گیرد امیدواری ها برای رسیدن به توازن در راستای تلاش برای توسعه ی همه جانبه جوانه می زند . هم اکنون نشانه های بهره گیری از تجارب تلخ خودنمایی می کند شاید تلاش برای به کار گیری نیروهای جوان با چنین هدفی دنبال می شودچرا که نیروهای جوان بدهکار دیدگاه های نخ نما شده ی گذشته نیستند و بهره گیری از نیروهای جوان تحصیلکرده گونه ای استقبال از نیروهای تکنوکرات و در عین حال پای بند به ارزش ها نیز تلقی می شود که با هدف پیشگیری از سیاسی کاری های بازاری دنبال می گردد . ظرف چند دهه ی گذشته شاهد جابجایی آرمانگرایان و مجریان واقع بین شده ای بودیم که به شکلی ناگزیر به سمت درک منافع ملی سوق داده شدند اما تعریف قابل دفاعی از منافع ملی نداشتند . مسلما کسانی که با توجه به معیارهای اخلاقی و ارزشی ، عملکردهای اقتصادی و سیاسی را مورد ارزیابی قرار می  دهند در برزخ تکلیف مندی و نتیجه گرایی متوقف می مانند . عمل به تکلیف صرف نظر از نتیجه ی آن رفتاری متشرعانه و مبتنی بر نگاهی سنتی و محافظه کارانه است اما کسانی که با چنین نگاهی به میدان سیاست قدم می گذارند ناگهان در برابر مطالبات عمومی که چشمداشتی نتیجه گرایانه از مواضع سیاسی و عملکردها در حوزه اجرایی و اقتصادی دارند مواجه می شوند  در چنین شرایطی، احساس می کنند که عمل به تکلیف بدون توجه به نتایج و دستاوردهای آن مجریان را به گوشه ی رینگ می برد و منتقدان نتیجه گرا با نوازش های پی در پی از آن ها می خواهند که پاسخگوی مطالبات عمومی باشند . اینجاست که دولت های آرمانگرا نیز تدریجا به سمت نتیجه گرایی سوق داده می شوند و شاهد ایجاد شکافی بین آرمانگرایان و نتیجه گرایان هستیم تا جایی که حتی محافظه کارترین گروه های اجرایی هم از انتقادات تند نتیجه گرایان در امان نیستند . (ادامه…)