سرمقاله “اسماعیل عسلی” ۲۶ آبان ۱۴۰۰
فرشته های مصنوعی

فضای مجازی همان گونه که روی سبک زندگی مردم تاثیر گذاشته و همنشینی با آن بخش قابل توجهی از وقت اقشار گوناگون را می گیرد قاعدتا باید روی نحوه ی رفتار مدیران و مسئولین جامعه نیز تاثیر گذار باشد چرا که در غیر این صورت فضای مجازی به صحنه نمایش کژتابی ها ، بیهوده گویی ها ، مصاحبه های ویرانگر ، اظهارنظرهای مضحک ، توصیه های غیرکارشناسانه ، وعده های پوچ و اشاعه ی سخنانی تبدیل می شود که به موازات ایجاد نفرت و طرح مطالبات موهوم ، استحاله فرهنگی ، گسست عاطفی ، آشفتگی اندیشگانی و شکاف بین نسلی و … تبدیل می شود . مدیریت فضای مجازی را نباید صرفا از جنبه های فنی و در چارچوب کاهش ورودی ها و خروجی ها و شعاع خط دهی و راهکارهایی از این دست دنبال کرد بلکه این مهندسی کیفی فضای مجازی است که نتیجه بخش است . چرا فضای مجازی در کشورهای توسعه یافته که شفافیت ، امری نهادینه شده است تا این اندازه چالش آفرین نیست زیرا مردم تشنه ی حرف زدن و درد دل کردن و شنیدن سخنان دل خنک کن نیستند و سالهاست که آزادی اندیشه و بیان را تجربه کرده اند ! امروزه هر مدیر و مسئولی که لب به سخن می گشاید یا رفتاری را در پیش می گیرد باید بداند که شنیده و دیده می شود و به نسبت جایگاهی که دارد ، حساسیت افکار عمومی را برخواهد انگیخت . زیرا صدا و تصویرش ضبط می شود . وقتی حتی دله دزدهای خیابانی هم مراقب هستند که در تیررس دوربین های بانکی نصب شده در پیاده روها و بالای ساختمان های مسکونی قرار نگیرند چرا مدیران و مسئولین و نمایندگان با بی پروایی و بدون دانش سخن می گویند . در گذشته می توانستیم بگوییم که دیوار حاشا بلند است اما حالا دیگر این حرف ها خریدار ندارد چون صدا و تصویر گواهی می دهند . که چه کسی چه گفته است . (ادامه…)