یادداشت سردبیر اسماعیل عسلی ۲۹ آذر ۱۳۹۹
سپید جامگان فداکار

آدمی از بدو تولد و در شرایطی که سراپا نیازمند توجه و مراقبت است با مفهوم پرستاری آشنا می شود . جایگاهی که مادر در فرهنگ و زبان همه ی ملت ها دارد نیز به همین نقش بازمی گردد . هر انسانی دو نقطه ی عطف در زندگی خود دارد . تولد و مرگ و کسی که نقش مراقب را در این دو بزنگاه مهم بر عهده دارد هر نامی که بر روی او گذاشته شود بی ارتباط با نقش پرستاری نیست . هنگامی که کوهی از غم و اندوه بر دوش انسان سنگینی می کند یا بیماری دست و پا و گاه حتی زبان او را بسته باز هم کسی که نقش دلجو و ترمیم کننده ی دلشکستگی ها را ایفا می کند ، کسی نیست جز پرستار. این که روز تولد کسی که شاهد یکی از بزرگترین جنایات تاریخی بوده و سرپرستی مصیبت دیده گان این ماجرا را بر عهده دارد به عنوان روز پرستار تعیین کرده اند نیز به همین واقعیت غیر قابل انکار باز می گردد که پرستاری کار هر کسی نیست . ایفای نقش پرستاری در عرف اجتماعی اگرچه نیازمند تخصص و تحصیل و کسب تجربه و آشنایی با دانش پیراپزشکی است اما از همه مهمتر نیازمند برخورداری از روحیه فداکاری و نوعدوستی است . ایرانیان از عهد باستان تاکنون به دلیل این که همواره به عنوان یکی از کانون های پزشکی و طبابت در جهان مطرح بوده اند با مفاهیم بنیادین مرتبط با حرفه پرستاری نه تنها بیگانه نیستند بلکه در فهرست بنیانگذاران فرهنگ تیمار و مراقبت های جسمی و روحی و روانی قرار دارند . (ادامه…)

سرمقاله محمد عسلی ۲۷ آذر ۱۳۹۹
افراط گرایی، خشونت و تروریسم

هر جنایت و خونریزی خواه شخصی باشد یا دولتی ریشه در کینه ورزی، حسادت و فقر دارد. فقر معنوی از فقر مالی بدتر است زیرا افراط گرایی و تعصبات کورکورانه پوششی برای عقده گشایی و پر کردن خلاء دانایی است. دانستن به مفهوم دانش تجربی و یا فلسفی و یا از جنس علوم انسانی و دینی نیست. دانستن به مفهوم قرآنی آن تشخیص و درک خوبی از بدی و مهربانی از شرارت و کینه ورزی است.
چه بسا دانشمندان و نویسندگان و هنرمندان بزرگ و مطرحی که دست به جنایت زده اند و چه بسا دینداران یهودی، مسیحی و مسلمانی که در طول تاریخ جنایت های بسیاری را مرتکب شده اند.
به همان نسبت که چنگیز و اعقاب و بازمانده های او در ایران جنایت کرده اند، نادرشاه هم در هندوستان چنین کرده است. مغول ها چنگیز را قهرمان و کشورگشا می دانند و ما نادرشاه را. این قضاوت ها بر اساس یک تعلق و احساس ملی گرایی است و نه قضاوتی که تاریخ می کند. (ادامه…)

سرمقاله سردبیر اسماعیل عسلی ۲۶ آذر ۱۳۹۹
داروی بیماری های اجتماعی

میل به جاودانگی آبشخور اصلی فرهنگ وقف است . حکایت دلنشینی که از تسلیم ناپذیری انسان ها در برابر مرگ حکایت دارد . آدمی در برابر رویداد گریزناپذیری چون مرگ واکنش های گوناگونی می تواند داشته باشد . وقف همزاد انسان است و نشانه ای است برای تعریف شدن توسط دیگران ! وقف اتفاقی است که در زندگی همه رخ می دهد از وقف عمر گرفته تا وقف مال ، وقف دانش ، وقف تجربه ، وقف هوش و ذکاوت ، وقف توانایی جسمی ، وقف موقعیت ، وقف قدرت و وقف هر چیزی که به انسان تشخص می دهد . حس احترامی که ما نسبت به پدر و مادر داریم به وقف عمری برمی گردد که صرف ما کرده اند . اصولا ما هر رفتاری فراتر از قانون و وظیفه و طبیعت و عرف و عادت و آیین مرسوم داشته باشیم که با محوریت خدمت به دیگران دنبال شود ، خواه ناخواه مورد توجه واقع می شویم . وقتی یک ورزشکار پرآوازه به عیادت یک کودک سرطانی می رود در واقع وقت خود را که می تواند در اشکال گوناگون بگذراند به کودکی اختصاص می دهد که تشنه ی دیده شدن روی تخت بیمارستان است . در حالی که همین ورزشکار می تواند با صرف رایگان غذا در یک رستوران خود را به یک ابزار تبلیغاتی تبدیل کند . کسی که دانش و تجربه ی خود را در اختیار کسانی قرار می دهد که با وجود برخورداری از هوش و ذکاوت و توان بالای یادگیری به امکانات آموزشی دسترسی ندارند در واقع رفتاری فراتر از وظیفه از خود نشان می دهد . (ادامه…)