یادداشت
محمد عسلی
پیشگیری‌های بازدارنده
درختان بادامی که نورس‌اند و نهال، همین که به گل می‌نشینند گرفتار آفت‌ها و بیماری‌هایی می‌شوند که گاه حیات آنها را به خطر می‌اندازد.
روش و شیوه‌های نگهداری آنها از سموم و آفات چند مرحله‌ای است.
نخست سمپاشی بموقع و تکرار آنها در دفعات، دوم تقویت درختان با انواع کودهای مورد لزوم و سوم آبیاری بموقع و دور نگه داشتن آنها از سرماهای نابهنگام.
آدمی هم یکی از موجوداتی است که بیش از درختان و سایر موجودات در تیررس انواع بیماری‌های جسمی و روانی و اجتماعی و فرهنگی است.
آموزش و تربیت بموقع، تغذیه مناسب و مقابله با انواع بیماری‌های مسری و غیرمسری جان آدمیان را حفظ می‌کند که معمولاً دولت‌ها با اطلاع‌رسانی در شکل‌ها و روش‌های مختلف و نیز احداث بیمارستان‌ها و تربیت پزشکان با بسیاری از بیماری‌های جسمی و بعضاً روانی مقابله می‌کنند و یا بیماران را تحت درمان قرار می‌دهند. (ادامه…)

یادداشت سردبیر
اسماعیل عسلی
تنور خاموش
کشوری که از یک سو در موقعیت ژئوپولتیکی منحصر به فردی قرار گرفته، دالان شمال به جنوب و غرب به شرق محسوب می‌شود و همسایگان فراوانی دارد که در منطقه‌ای پر آشوب قرار گرفته‌اند و هر کدام ویژگی‌های فرهنگی، سیاسی و اقتصادی خاص خود را دارند و از سویی دیگر دارای ذخایر غنی نفت و گاز دنیاست، حوزه سیاست خارجی پرمشغله‌ای خواهد داشت و هرگونه تصمیمی که در این حوزه اتخاذ شود بازخوردهای داخلی، منطقه‌ای و جهانی دارد. خصوصاً این که مناسبات متعارف بین‌المللی در دنیای کنونی، موضع‌گیری‌های مبتنی بر راهبردهای ناهمخوان با اقتضائات منطقه‌ای را برنمی‌تابد. (ادامه…)

یادداشت
محمد عسلی
چه بنویسیم چه ننویسیم؟
بنویسیم کشوری داریم که خداوند در هر گوشه‌ای از آن نعمت‌های فراوان قرار داده و هیچ نقطه‌ای نیست که به هر دلیل آن را بتوان بی‌اهمیت، فقیر و محروم تلقی کرد، زیرا اگر نتوانسته یا نخواسته‌ایم از قابلیت‌های سرزمینمان استفاده‌های مطلوب کنیم نقص یا فقر قسمت یا قسمت‌هایی از خاکی که در آن زندگی می‌کنیم نیست.
ننویسیم که نسبت به کشورهای اروپایی یا آمریکایی آنچنان عقب‌افتاده‌ایم و آنها از نعمت‌هایی برخوردارند که ما از آنها محرومیم، زیرا رفاه و نعمت و ثروت نسبی است، چه بسا در ما قابلیت‌هایی است که در آنها نیست و بالعکس، ما آفتاب زر داریم. دریا، جنگل، نفت، مس و بسیار مواد کافی دیگر که اگر همت کنیم و برای بهره‌برداری از آنچه داریم سیستم علمی حاکم کنیم و هر کس را جای خودش بنشانیم، آنگاه از آنچه داریم و دیگران ندارند بهره‌مند می‌شویم و از قوه به فعل درمی‌آییم. (ادامه…)