سرمقاله سردبیر اسماعیل عسلی ۲۲ فروردین ۱۴۰۰
حکایت آرد و الک

با توجه به در هم تنیدگی اقتصاد و سیاست و فرهنگ و امور اجتماعی به نظر می رسد که بر سر تعاریف نهادینه شده پیرامون دوستی و دشمنی در ذهن و زبان اداره کنندگان امور کشور نیازمند نقد و تحلیل هایی منطقی باشیم . در دنیایی که همه ی تلاش ها با هدف رشد و توسعه در ابعاد گوناگون آن صورت می گیرد ، دشمن واقعی کسی است که سد راه رشد و توسعه باشد . از این رو نباید دشمن یا به تعبیر بهتر رقیب را تنها در خارج از مرزهای جغرافیایی جستجو کرد . گاهی جهل و خرافه و تن پروری و باورهای نابجا تکمیل کننده تلاش رقبای خارجی ما برای سد کردن راه رشد و توسعه هستند . تفرقه و پراکنده گی در هدف گذاری ها ما را به ابزار مناسبی در دست دشمن تبدیل می کند به همین دلیل است که در دستگاه سیاست خارجی کشورهای بزرگ و توسعه یافته برای هر کشوری حسابی جداگانه باز می کنند . دشمنی در دنیای سیاست ذاتی و همیشگی نیست . ملت ها مانند افراد نیستند که قهر و آشتی آنها از جریحه دار شدن احساساتشان ناشی شده باشد . هر ملتی متاعی دارد و نیازی و تلاش می کند مشتری مناسبی برای متاع خود پیدا کند و نیاز خود را در سایه ی ایجاد ارتباط با سایر کشورها برطرف سازد. زمانی منافع آمریکا اقتضاء می کرد که مقابل آلمان و در کنار اتحاد جماهیر شوروی قرار گیرد و به هر شیوه ی ممکن به روس ها سلاح و امکانات برساند اما بلافاصله پس از جنگ دوم جهانی با ایجاد صف بندی های جدید زنگ جنگ سرد نواخته شد و شرق و غرب به یارگیری های جدیدی روی خوش نشان دادند و در این میان کشورهایی که محلی از اعراب نداشتند به کانون درگیری ها و تبادل پول و اسلحه و بازار مصرف کالاهای شرقی و غربی تبدیل شدند و این رویه بیش از نیم قرن ادامه پیدا کرد . (ادامه…)

سرمقاله محمد عسلی ۲۱ فروردین ۱۴۰۰
کرونا را باور کنیم

مرگ را جلو چشمانمان می بینیم. آدم هایی که تا دیروز در کوچه و خیابان قدم می زدند، برای خود حساب و کتابی داشتند آرزوهایی که در تلاش برای تحقق آنها جان و جسم می فرسودند و تصور نمی کردند با یک سرماخوردگی، نفس تنگی و بی حالی روی تخت بیمارستان با مرگ دست و پنجه نرم کنند.
و حالا فوج، فوج جنازه هایی به عمق خاک می روند و ترس می آفرینند. ترس ها مقطعی و زودگذرند. از قبرستان که بازگشتیم به مرور فراموش می کنیم. فراموش می کنیم که جای یکی، دو تا و چند تا روی صندلی ها خالی است.
فراموش می کنیم که مرگ بهانه می طلبد و عزیزانمان را یکی یکی و چند تایی به کام می کشد. مسئولان بهداشت دم به دم فریاد می زنند که دستورات بهداشتی را رعایت کنید. هم نشینی ها را قطع کنید. به مهمانی نروید، به سفر نروید، حوصله کنید و مجلس عیش و عزا برپا نکنید و… اما گوش شنوایی نیست. کسانی بی خیال از این حرف ها به این تصور که ما نمی گیریم، ما قوی هستیم، ما کرونا را دور می زنیم به همان وضع و حال گذشته قبل از ورود کرونا و همه گیری آن ادامه زندگی می دهند و پس از بیماری آه و ناله شان بلند می شود و بعضاً پس از چند روز مبارزه سخت می میرند و مدیون کسانی از بستگان و فامیل می شوند که علیرغم رعایت نکات بهداشتی گرفتار بیماری می شوند. (ادامه…)

سرمقاله سردبیر اسماعیل عسلی ۱۹ فروردین ۱۴۰۰
آبشخوری مشترک

آرمانی ترین فضا و حال و هوا برای اصحاب رسانه ظرف دهه ی های اخیر بازه ی زمانی چند ماه مانده به انتخابات ریاست جمهوری و مجلس است زیرا طبیعت چنین رویدادهایی اقتضاء می کند که تسامح و تساهلی که در پیچ و خم ملاحظات دست و پا گیر اجرایی و تقنینی و نظارتی ظرف چهار سال به محاق رفته و دست و پای اهل نظر را بسته ، زمینه ای برای رشد پیدا کند و از قضای روزگار چراغ این چالش را نامزدهای ریاست جمهوری با پرتاب تیرهای زهرآگین به سوی یکدیگر روشن می کنند و همه چیز با ایرادهای ریز و درشت از عملکرد دولت و نمایندگان آغاز می شود به طوری که می توان مدعی شد کیسه ی خشک و زمخت منتقدین به تن همه ی روسای جمهور و نمایندگان مجلس خورده و این شتر کف بر لب آورده پشت خانه ی همه ی آنها لنگر انداخته و جاخوش کرده است . به هر حال ظاهرا کسی قرار است برود و عده ای سودای جانشینی او را در سر دارند و به دلیل نیاز به آرای مردمی باید خودی نشان دهند و جوهری بنمایند . (ادامه…)