یادداشت سردبیر
اسماعیل عسلی
ما چقدر خوبیم!!
وقتی دستگاه گوارش قدرت هضم نداشته باشد بهترین غذاها را هم بالا می آورد‏. تلفن همراه دستاورد یک انقلاب واقعی در عرصه ی تکنولوژی است که می تواند از افتادن یک انسان در چاهی دور افتاده خبر دهد یا کوهنوردی را از مرگ برهاند‏. می تواند گمشده ای را به مقصد برساند و مادری را از نگرانی درآورد و پدری را امیدوار سازد‏. چرا چنین وسیله ای وقتی در اختیار برخی قرار می گیرد به یک بمب ویرانگر تبدیل می شود که پس از انفجار دیگر چیز به درد بخوری باقی نمی گذارد‏. وقتی آن قدر به تلفن همراه دل می سپاری که غذایت می سوزد و فراموش می کنی که در مکان مورد نظر از تاکسی پیاده شوی و صدای برادرت که از آن سوی خیابان تو را صدا می زند را نمی شنوی و پیرمرد ناتوانی که دستش را به نشانه ی کمک دراز کرده را نمی بینی و از کنار دختربچه ی گل فروش بی اعتنا می گذری، به کجا می روی؟
کمتر کسی است که نداند ظرف چند دهه ی گذشته بیشترین جهش ها و پیشرفت ها در پیوند با ابداعات و اختراعات به حوزه ی ارتباطات برمی گردد و از آنجایی که عموم مردم در هر کجای جهان از ارتباطات تسهیل شده و آرمانی استقبال می کنند‏، شرکت های صنعتی نیز دائماً دستگاه های پیشرفته با امکانات جدید سفارش می دهند و مطمئن هستند که روی دستشان نمی ماند‏! اما سؤال اینجاست که در شرق دور‏، اروپا و آمریکا استفاده از وسایل مدرن ارتباطی نظیر موبایل یا همان تلفن همراه با همان سبک و سیاقی دنبال می شود که در جامعه ی ایرانی رواج پیدا کرده است؟ آیا چینی ها که سالانه میلیون ها گوشی تلفن همراه تولید و به سرتاسر جهان صادر می کنند نیز از صبح تا شب با این دستگاه جادویی دل مشغول هستند و زندگی و خانواده و درس و کار و خوراک و ورزش و قوم و خویش و دوستان و همسایه ها و‏… را تحت الشعاع آن قرار داده اند‏. چند روز پیش که با اتوبوس شهری از جایی در همین شیراز به جای دیگری می رفتم با چشم خود دیدم که پای کودک دو ساله ای که در اتوبوس رها شده بود به درب اتوبوس گیر کرد البته ماجرا به خیر گذشت ولی وقتی همین اتفاق برای بار دوم رخ داد یکی از بانوان که مسافر اتوبوس بود با صدای بلند پرسید که آیا این پس بچه همراه ندارد؟ در پاسخ به سئوال این بانوی دل نگران، زن لوس و ننری از جای خود بلند شد و با عذرخواهی از مسافران سرگرم شدن به تلفن همراهش را علت بی توجهی به رفتار فرزندش عنوان کرد و با کمال پررویی و در میان بی خیالی اغلب مسافران همچنان خود را سرگرم بازی با تلفن همراه کرد و انگار نه انگار که چند دقیقه پیش فرزندش تا یک قدمی مرگ رفته بود‏! (ادامه…)