سرمقاله
محمد عسلی
بهزیستی چگونه؟ تأمین اجتماعی تا چند تا کجا؟
بیمارستان شیراز یکی از بیمارستان‏هایی است که زیر پوشش سازمان تأمین اجتماعی است و متعلق به این سازمان است. این بیمارستان یکی از بیمارستان‏هایی است که با تراکم بیماران و مراجعین مواجه است که می‏باید حداقل سه دستگاه سونوگرافی جدید و دارای قابلیت بالا داشته باشد.
متأسفانه یک سونوگرافی کهنه دارد که بعضاً تشخیص بیماری با آن مشکل است. یا سیاه و یا سفید. این گفته یکی از پزشکانی است که تلفنی با من صحبت کرد و گفت: ما که هر چه گفتیم گوش شنوایی نبود لااقل تو بنویس شاید فردی پیدا شود، احساس مسئولیت کند و حداقل یک دستگاه سونوگرافی جدید برای این بیمارستان خریداری نماید.
و اما بعد:
شیراز از گذشته‏های دور تاکنون یکی از قطب‏های پزشکی کشور بوده است. از زمان قطب‏الدین شیرازی تاکنون اطباء و پزشکان نامی از این شهر برخاسته‏اند. شیراز و بیمارستان‏های آن اخیراً با پیوند کبد و کلیه و نیز جراحی قلب باز شهرت جهانی پیدا کرده‏اند.
بسیاری از بیماران کشورهای همسایه برای درمان به شیراز می‏آیند. آیا انصاف است بیمارستانی که بخش خصوصی نیست و بیشتر افراد مستضعف مراجعین آن هستند از یک دستگاه سونو مناسب و باکیفیت برخوردار نباشد؟
ضرب‏المثل قدیمی «بند از هر جا باریک‏تر است پاره می‏شود» حکایت امروز این بیمارستان و بعضی درمانگاه‏ها و بیمارستان‏های دیگر است وگرنه در همین شیراز بیمارستان‏های جدیدالتأسیس بخش‏های خصوصی دائر کرده‏اند که مدرن‏ترین تجهیزات پزشکی را در آن مستقر کرده‏اند.
معنی و مفهوم بهزیستی با شعار، سفارش، توصیه و اعلام گزارش‏های صوری در جامعه نهادینه نمی‏شود.
سازمان تأمین اجتماعی یا همان بیمه وظایفی دارد که مهم‏ترین آن نظارت بر روند کیفی و کمی بیمارستان‏هایی است که خود متولی آن است.
اینکه در بسیاری مواقع نگاه‏ها به بیمه‏شدگان، نگاه دل‏سیری است و توأم با منت است جای بحث دارد که ذکر آن در شماره‏های آینده خواهد آمد. اما ناگفته پیداست که بهزیستی و تأمین اجتماعی دو روی سکه سلامت هستند. (ادامه…)