یادداشت طنز
اسماعیل عسلی
حیف و صد حیف
حتی بهترین خودروها هم اگر در حالی که با شتاب رو به جلو حرکت می کنند ناگهان دنده عقب بگیرند به گیربکس و موتور آنها فشار وارد می شود. تخته گاز رفتن هم به یاتاقان آسیب وارد می کند. اکثریت قریب به اتفاق طایفه ی بنی هندل بر این دکترین بنده صحه می گذارند و در جهت تأیید آن کله می جنبانند و تردیدی ندارند که رانندگی آداب و اصولی دارد. گاهی آدم سوار دوچرخه است و در حال رکاب چرخانی خوش خوشانش می شود و تک چرخ می زند و می لغزد و با مخ به زمین می خورد. بسیار خوب اولاً با دوچرخه بوده و آسیب چندانی نمی بیند و اگر هم آسیب دید که دیده، هر کسی کار خودش بار خودش آتیش به انبار خودش، اما کسی که بلانسبت رئیس جمهور آمریکاست و برای خودش اهن و تلپی دارد و دور شو و کورشویی برایش راه می اندازند و یک ملتی را سوار قطار کرده و پشت فرمان نشسته غلط می کند که تک چرخ بزند. سبیلش را دود می دهند! پدرش را پیش چشمش می آورند. یکی از پاردم ساییده های میدان گل و گشاد سیاست که تخم و ترکه ی غربی هم دارد این گونه فضل پرانی فرموده که یک سیاسی کار شش دانگ هر چقدر هم که خرده شیشه داشته باشد باید در عرصه انتخابات شعر بگوید اما زمانی که رای مورد نیاز را از مردم گرفت و به صندلی موعود تکیه داد نثر بنویسد. این نابغه ی بازیگوش در حاشیه ی سخن، دستی دستی همه ی شاعران را خالی بند معرفی نموده که ما از این گناه نابخشودنی اش به رسم تساهل و تسامح با غمض عین عبور می کنیم اما متن و لب منظور مبارکشان این بوده که دلبری از مردم در زمان تبلیغات انتخاباتی راه و رسمی دارد و خدمت کردن به آنها نیز قاعده و قانونی! با زبان بی زبانی می خواهد بگوید که ضرورتی ندارد که یک سیاستمدار به تمامی وعده هایی که می دهد عمل کند. (ادامه…)