سرمقاله
محمد عسلی
اگر انقلاب ایران پیروز نمی¬شد؟
در شرایطی انقلاب ایران پیروز نمی¬شد که رژیم شاه یکی از گزینه¬های زیر را به اجرا می-گذاشت.
الف: با یک کودتای نظامی تمام¬عیار دست به کشتار مردم و دست¬اندرکاران انقلاب از جمله امام راحل می¬زد که در این صورت شاهد یک جنگ داخلی خونین بین نظامیان از یک سو و از دیگر سوی تجزیه¬طلبان، گروهک¬های سیاسی قدرت¬طلب و نهایتاً جنگ خیابانی خانه به خانه می¬بودیم که ایران هیچ روی خوشی نمی¬دید و به احتمال قوی دست تجاوز خارجی را به حمایت از رژیم یا یکی از نیروهای اپوزسیون خارجی یا داخلی باز می¬گذاشت.
قطعاً ایران تجزیه می¬شد و مرزهای ایران از طریق عراق، افغانستان، کردستان و حتی ترکیه ناامن و مورد تجاوز قرار می¬گرفت.
اینک سؤال این است که علیرغم میل باطنی طرفداران رژیم در ارتش بویژه سران نیروهای هوایی، زمینی و دریایی چرا کودتا عقیم ماند و از اندیشه و بیان فراتر نرفت؟
با توجه به تمامی اسناد به جای مانده و مرور خاطرات بسیاری از رجال سیاسی و دست-اندرکاران داخلی و خارجی و حتی به اعتراف سولیوان سفیر آمریکا در ایران، سرعت انقلاب ایران و تدبیر رهبری آن به گونه¬ای بود که نیروهای رده¬های پایین ارتش و به ویژه افسران و سربازان به مردم پیوستند و از خواسته رهبر انقلاب تبعیت کردند به نحوی که وقتی برای سران ارتش از جمله ارتشبد قره¬باغی مسلم شد که راه گریزی جز کودتا نیست در برابر سؤال فرمانده نیروی زمینی که چرا دستور کودتا صادر نمی¬کند گفت: با کدام نیرو «سرباز»
پس کودتای نظامی عملاً ناممکن بود نه اینکه نخواستند بدان متوسل شوند.
و اگر به صورت جدی در شرایطی احتمال این عمل نابخردانه میسر بود بدون حضور شاه هیچ انگیزه¬ای در نیروهای ارتشی برای پیروزی کودتا، متبادر به ذهن نمی¬شد. (ادامه…)