سرمقاله
اسماعیل عسلی
پیوند بهداشت، نظم و زیبایی با بازیافت پسماندهای خانگی
شاید برخی تصور کنند که صنعت بازیافت یک صنعت وارداتی و بیگانه با فرهنگ ایرانی است در حالی که باید اذعان داشت صنعت بازیافت در ایران پدیده ای نوظهور نیست، چرا که با توجه به سبک زندگی مبتنی بر کشاورزی و دامداری خصوصاً در روستاها و شهرستان ها، اکثریت مردم ایران با ساز و کارهای ساده و پیش پا افتاده ای که در گذشته کاملاً جاافتاده و نهادینه شده بود، مانع اتلاف پسماندها و دورریزها و تبدیل آنها به منشأ فساد و آلودگی و بیماری می شدند، البته نحوه ی بهره برداری از پسماندها و زباله ها و ساز و کار نقل و انتقال و مصرف آنها در گذشته با شرایط کنونی تفاوت داشته است. تصور کنید هر وسیله ی چوبی مستهلک به مصرف سوخت می رسیده، پسماند سفره و میوه و انواع خورشت ها و غذاها به چهارپایان و پرندگان خانگی و سگ و گربه و در مواردی گنجشک ها و کبوترها داده می شده و از آنجایی که ظروف شیشه ای و خصوصاً پلاستیکی نقش چندانی در زندگی نداشته، اشیاء اسقاطی و غیرقابل مصرف به سرعت با طبیعت در هم می آمیخته و فضولات حیوانی نیز به عنوان کود مورد استفاده قرار می گرفته است به طوری که چنین روند و فرایندی خصوصاً در روستاها عیناً قابل مشاهده بوده و بازه ی قابل محاسبه از زمان دفع پسماند تا زمان مصرف آن توسط حیوانات و پرندگان به اندازه ای نبوده که موجب فساد و ایجاد آلودگی شود. (ادامه…)